గోకులంలో అది సాధారణమైన ఆనందదాయకమైన రోజు. పాలు మరిగుతున్నాయి, వెన్న మథిస్తున్నారు, దూడలు తల్లుల దగ్గర ఉన్నాయి, పిల్లలు ప్రాంగణంలో ఆడుకుంటున్నారు. ఈ సాధారణ దృశ్యాల మధ్య యశోదమ్మ చూపు మాత్రం మళ్లీ మళ్లీ చిన్న కృష్ణుడిపైనే పడుతోంది. తల్లిప్రేమ చాలా సార్లు గొప్ప మాటల్లో కాదు, చిన్న జాగ్రత్తల్లో కనిపిస్తుంది.
అంతలో కొన్ని పిల్లలు పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చి, "కృష్ణుడు మట్టి తిన్నాడు" అన్నారు. అది పెద్ద సంఘటనలా అనిపించలేదు. యశోదమ్మకు అప్పుడు అద్భుతం గురించి కాదు, చిన్నారి ఆటపాట గురించి మాత్రమే ఆలోచన. ఆమె కృష్ణుడిని దగ్గరకు పిలిచి, "నోరు తెరువు" అంది. అది ప్రేమతో కూడిన తల్లిదండ్రుల జాగ్రత్త.
కానీ కృష్ణుడు నోరు తెరిచినప్పుడు యశోదమ్మకు మట్టి మాత్రమే కనిపించలేదు. సంప్రదాయం చెబుతుంది: ఆమె అక్కడ ఆకాశం, నక్షత్రాలు, భూమి, నదులు, పర్వతాలు, మరీ విశాలమైన లోకాల వెలుగుని చూసింది. తాను ఎత్తుకుని తిరిగే చిన్నబిడ్డలోనే ఇలా అంతులేని విశ్వం ఉన్నట్టుగా కనిపించింది. ఆ క్షణం ఆమె హృదయం మౌనమైన ఆశ్చర్యంతో నిండిపోయింది.
ఈ కథలో అందమైన విషయం ఏమిటంటే, ఆ దర్శనం యశోదమ్మ ప్రేమను తగ్గించలేదు. ఆమె మళ్లీ కృష్ణుణ్ణి ఆలింగనం చేసుకుంది. ఈ కథ పిల్లలకు చెబుతున్నది ఇదే: సాధారణంగా కనిపించే క్షణాల్లోనే పెద్ద రహస్యాలు దాగి ఉంటాయి. అన్నీ పూర్తిగా అర్థం కావాల్సిన అవసరం లేదు; ప్రేమతో, వినయంతో వాటిని గౌరవించడం చాలును. యశోదమ్మ మట్టిని చూసేందుకు చూశింది; కానీ విశ్వాన్ని చూసింది. చివరికి ఆమె చేసినది ప్రేమ చేసే పనియే: తన బిడ్డను మరింత దగ్గరకు చేర్చుకుంది.