ഗോക്കുലത്തിലെ മുറ്റങ്ങൾ കൃഷ്ണൻ ഉണ്ടെങ്കിൽ ഒരിക്കലും നിശ്ശബ്ദമാകാറില്ല. ആ ദിവസം യശോദ സ്നേഹപൂർവ്വം ശാസിച്ചതിന് ശേഷം ഉറലോട് കെട്ടിയിരുന്നെങ്കിലും കൃഷ്ണന്റെ കണ്ണുകളിൽ തോൽവിയല്ല, കൗതുകവും പ്രകാശവുമായിരുന്നു. അവൻ ഉറലിനെ നിസാരമായി വലിച്ചുകൊണ്ട് മുന്നോട്ടുപോയപ്പോൾ അത് വീട്ടുവളപ്പിലെ സാധാരണ കളിയെന്നുപോലെ തോന്നിയെങ്കിലും മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് കാലങ്ങളായുള്ള രണ്ട് ഉയർന്ന അര്ജുനമരങ്ങളായിരുന്നു.

പരമ്പരാഗത കഥകൾ പറയുന്നത്, സമ്പത്തും സ്വയംഭിമാനവും കൊണ്ട് വിനയം മറന്ന രണ്ട് ദേവപുത്രന്മാർ ആ മരങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു നിന്നുവെന്നാണ്. വലിയവരായി നിൽക്കുമ്പോഴും ഉള്ളിൽ കട്ടിയായി അടഞ്ഞ ഹൃദയങ്ങൾ പോലെ അവരും നിശ്ചലരായി. കൃഷ്ണൻ ഉറലോടെ ആ രണ്ടു മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ കയറാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ ഉറൽ കുടുങ്ങി. അവൻ വീണ്ടും വലിച്ചു. ഇലകൾ കുലുങ്ങി, പക്ഷികൾ പറന്നു, പിന്നെ ഒരു മഹാശബ്ദത്തോടെ ഇരട്ടമരങ്ങളും വീണു.

ഈ സംഭവത്തെ കുടുംബങ്ങൾ ഭയത്തിന്റെ കഥയായി പറയാറില്ല; മോചനത്തിന്റെ കഥയായി തന്നെയാണ് ഓർക്കുന്നത്. വർഷങ്ങളായി അഹങ്കാരത്തിൽ കട്ടിപിടിച്ചിരുന്നത് തളർന്നു വീണു. മരങ്ങൾ വീണപ്പോൾ അവയ്ക്കുള്ളിൽ കുടുങ്ങിയിരുന്ന ആത്മാക്കൾ വ്യക്തത നേടി. യഥാർത്ഥ മഹത്വം ഉയർന്ന് നിൽക്കുന്നതിൽ അല്ല, വിനയത്തിലാണെന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

ഈ കഥ കുട്ടികൾക്ക് പറയുമ്പോൾ വലിയൊരു പാഠവും ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ചിലർ കയറുകൊണ്ടല്ല, ശീലങ്ങളാലാണ് കെട്ടുപോകുന്നത്. ചിലരെ മതിലുകൾ പിടിച്ചിടുന്നില്ല; അഹങ്കാരവും മറവിയും പിടിച്ചിടുന്നു. സ്നേഹത്തോടെ ശാസിക്കപ്പെട്ട കൃഷ്ണൻ തന്നെയാണ് മറ്റുള്ളവർക്കു മോചനം നൽകിയത് എന്നതാണ് ഈ ലീലയുടെ സൗന്ദര്യം. അതുകൊണ്ട് യമലാർജുനൻ നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത്, കൃപ ചിലപ്പോൾ വീട്ടുവളപ്പിലെ ഏറ്റവും സാധാരണ നിമിഷങ്ങളിൽ നിന്നാണ് തുടങ്ങുന്നതെന്ന്.