ലങ്ക ഒരു അത്ഭുതനഗരമായിരുന്നു. സമ്പത്തും ഭംഗിയും അതിന്റെ മാളികകളിൽ തിളങ്ങിനിന്നു. എന്നാൽ പുറമെ ഭംഗിയുള്ളിടത്ത് ഉള്ളിൽ ശാന്തിയുണ്ടാകണമെന്നില്ല. രാവണന്റെ അരമനയിലും ശക്തിയുണ്ടായിരുന്നു, ആജ്ഞയുണ്ടായിരുന്നു, അഭിമാനമുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ ആ മഹത്വത്തിനുള്ളിൽ ഒരു ഭാരവും വളർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. അത് ഏറ്റവും വ്യക്തമായി തിരിച്ചറിഞ്ഞവരിൽ ഒരാൾ വിഭീഷണനായിരുന്നു.

വിഭീഷണന്റെ പ്രത്യേകത വലിയ ശബ്ദമല്ല; തെളിഞ്ഞ മനസ്സാണ്. കുടുംബബന്ധം പ്രധാനമാണെന്ന് അവൻ അറിഞ്ഞിരുന്നു. പക്ഷേ അതിനേക്കാൾ വലിയ ഒരു കടമ ധർമ്മത്തോട് ഉണ്ടെന്ന് അവൻ മനസ്സിലാക്കി. തെറ്റായ തീരുമാനം ഒരു രാജ്യത്തെയും ഒരു കുടുംബത്തെയും ഒരുപോലെ നശിപ്പിക്കാം എന്ന് അവൻ കണ്ടു. അതുകൊണ്ടാണ് അവൻ സംസാരിച്ചത്. കേൾക്കാൻ ആരും ഇഷ്ടപ്പെടാത്ത സത്യം പോലും ചില സമയങ്ങളിൽ പറയേണ്ടതുണ്ട്.

കുടുംബങ്ങൾ പറയുന്ന മൃദുവായ രൂപത്തിൽ വിഭീഷണൻ ആദ്യം ഏറ്റുമുട്ടാൻ ശ്രമിക്കുന്നില്ല; ഉപദേശം നൽകാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. അവൻ രാവണനോട് പകമില്ലാതെ പറയുന്നു: അഭിമാനത്തിൽ നിന്ന് പുറത്ത് വരൂ, ശരിയായ വഴിയിലേക്ക് മടങ്ങൂ. നല്ല ഉപദേശം പലപ്പോഴും ശാന്തമായി സംസാരിക്കും. പക്ഷേ അതുകൊണ്ട് അത് ദുർബലമാകുന്നില്ല. പലപ്പോൾ മുറിയിലെ ഏറ്റവും ധൈര്യമുള്ള ശബ്ദം അതുതന്നെയായിരിക്കും.

രാവണൻ ആ ശബ്ദം കേൾക്കാൻ തയ്യാറായില്ല. അവിടെ വിഭീഷണന് ഒരു വലിയ തീരുമാനമെടുക്കേണ്ടിവന്നു. കുടുംബത്തോട് നിൽക്കുന്നതാണോ വിശ്വസ്തത, അതോ സത്യത്തോടൊപ്പം നിൽക്കുന്നതാണോ? ഈ ചോദ്യം കൊണ്ടാണ് ഈ കഥ ഇന്നും നമ്മുടെ മനസിലേയ്ക്ക് എത്തുന്നത്. വിഭീഷണൻ വെറുപ്പോടെ ലങ്ക വിടുന്നില്ല. ദുഃഖത്തോടെയും വ്യക്തതയോടെയും മാത്രമാണ് അദ്ദേഹം മാറിനിൽക്കുന്നത്.

പിന്നീട് രാമന്റെ അടുക്കൽ അഭയം തേടുമ്പോൾ കഥക്ക് മറ്റൊരു മൃദുത്വം ലഭിക്കുന്നു. തെറ്റിൽ നിന്ന് മാറിവരാനുള്ള ധൈര്യവും, സത്യസന്ധമായ ഹൃദയത്തെ സ്വീകരിക്കാനുള്ള കരുണയും ഇവിടെ ഒരുമിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ വിഭീഷണന്റെ കഥ നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത് ഇതാണ്: യഥാർത്ഥ ധൈര്യം ചിലപ്പോൾ യുദ്ധത്തിൽ അല്ല, “ഇത് ശരിയല്ല” എന്ന് ശാന്തമായി പറയുന്ന നിമിഷത്തിലാണ്.