വേനൽക്കാലം ആ വർഷം ഗ്രാമത്തിലേക്ക് പതിവിലും കടുത്ത രീതിയിൽ വന്നു. കുളങ്ങൾ ചെറുതായി. വയലുകളുടെ അരികിലെ മണ്ണ് പൊടിയായി. എല്ലാവരും ദിവസേന കൂടുതൽ ശ്രദ്ധയോടെ വെള്ളം ഉപയോഗിക്കേണ്ടിവന്നു. ഗ്രാമത്തിന്റെ നടുവിലുള്ള പഴയ കിണറാണ് എല്ലാവരുടെയും ആശ്രയം. മുമ്പ് അത് സാധാരണ കാര്യം പോലെ തോന്നിയിരുന്നെങ്കിലും, ആ വേനലിൽ അത് ഒരു വലിയ ചോദ്യമായി മാറി: മതിയായ വെള്ളം ഉണ്ടാകുമോ?

ആദ്യം ആളുകൾ രാവിലെ നേരത്തേ വന്നു വെള്ളമെടുത്തു. പിന്നെ അധികം കലങ്ങൾ കൊണ്ടുവന്നു. ചിലർ “പിന്നെ കിട്ടിയില്ലെങ്കിൽ?” എന്ന ഭയത്തോടെ കൂടുതൽ സംഭരിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഭയം എപ്പോഴും വേഗത്തിൽ സംസാരിക്കും. അതുകൊണ്ട് കിണറിനരികിലെ നിര സൗഹൃദനിരയായി നിൽക്കാതെ സംശയനിരയായി മാറി. ആരാണ് കൂടുതൽ എടുത്തത്, ആരാണ് ആദ്യം വന്നത് എന്നൊക്കെ നോക്കി ആളുകൾ ചർച്ച ചെയ്തു.

ഈ മാറ്റം ശ്രദ്ധിച്ചവരിൽ കവ്യ എന്ന പെൺകുട്ടിയും അവളുടെ അപ്പൂപ്പനും ഉണ്ടായിരുന്നു. അപ്പൂപ്പൻ പറഞ്ഞു: “മഴ വരാതിരുന്നത് കൊണ്ട് കിണർ വരണ്ടേക്കാം. പക്ഷേ ഭയം വളർന്നാൽ ഗ്രാമത്തിന്റെ മനസാണ് ആദ്യം വരണ്ടുപോകുക.” ആ വാക്ക് കവ്യ മനസ്സിൽ സൂക്ഷിച്ചു. അവൾ ഒരു ലളിതമായ നിർദ്ദേശം മുന്നോട്ട് വെച്ചു: ഓരോരുത്തരും പേടിച്ച് കൂടുതൽ എടുക്കുന്നതിന് പകരം, എല്ലാവർക്കും സമയം, അളവ്, മുൻഗണന എന്നിവ ഒത്തു തീർക്കാമല്ലോ?

കുറച്ച് സമയം ആളുകൾക്കിത് അസൗകര്യമെന്നു തോന്നി. എന്നാൽ ഉടൻ തന്നെ ആ ക്രമീകരണത്തിൽ ആശ്വാസം കണ്ടു. മൂപ്പന്മാർക്കും കുട്ടികൾക്കും പാചകത്തിനും മൃഗങ്ങൾക്കും വേണ്ട വെള്ളം ആദ്യം. ശേഷം മറ്റുള്ളവയ്ക്ക്. കുഴപ്പത്തിനുപകരം അളവ് വന്നു. വാദത്തിനുപകരം ക്രമം വന്നു. ആരും അധികം പിടിച്ചു വെക്കാത്തതുകൊണ്ട് ചോർച്ചയും കളയും കുറച്ചു.

മഴ ഉടൻ വന്നില്ല. പക്ഷേ കിണർ നിലനിന്നു. അതിലും വലിയ കാര്യം, ഗ്രാമവും നിലനിന്നു. നിരയിൽ നിന്നിരുന്നവർ വീണ്ടും സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഒരാൾ മറ്റൊരാൾക്ക് കല ഉയർത്താൻ സഹായിച്ചു. കുറച്ച് കൊണ്ട് മതിയാക്കാൻ ആളുകൾ പഠിച്ചു. കവ്യ അപ്പോൾ മനസ്സിലാക്കി: വെള്ളം മാത്രം പങ്കിടേണ്ടതല്ല, വിശ്വാസവും പങ്കിടണം. അപ്പോൾ മാത്രമേ കുറവിന്റെ സമയത്ത് പോലും ഒരു സമൂഹം തകർന്നുപോകാതെ നിൽക്കൂ.