ഗ്രാമത്തിന്റെ വക്കിലുള്ള വീട്ടിൽ അരിൻ എന്ന ഒരു ബാലൻ താമസിച്ചു. അവന് എല്ലാറ്റിനും വേഗത്തിലുള്ള ഫലം വേണം. വിത്ത് നട്ടാൽ പിറ്റെന്നാൾ മുളക്കണം. പുതിയ കഴിവ് പഠിച്ചാൽ അതേ വൈകുന്നേരം തന്നെ നന്നായി വരണം. “നല്ല കാര്യങ്ങൾക്ക് സമയം വേണം” എന്ന് മുതിർന്നവർ പറയുമ്പോൾ അവൻ കേൾക്കും, പക്ഷേ മനസ്സിൽ അത്ര പ്രാധാന്യമൊന്നും കൊടുക്കാറില്ല.

ഒരുദിവസം അപ്പൂപ്പനോടൊപ്പം മുറ്റം വാരിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ അരിന് ചെറിയൊരു വിത്ത് കിട്ടി. “ഇത് പഴയ നീംമരത്തിൽ നിന്നുള്ളതാണ്. ഒരിക്കൽ ഒരാൾ മറ്റുള്ളവർക്ക് നിഴൽ നല്കുന്ന ഒരു മരമുണ്ടാക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചേക്കാം എന്ന് കരുതി ഞാൻ സൂക്ഷിച്ചു,” എന്ന് അപ്പൂപ്പൻ പറഞ്ഞു. അരിന്റെ കണ്ണുകൾ തെളിഞ്ഞു. ഉടനെ അവർ കിണറിന് സമീപമുള്ള വരണ്ട മണ്ണിൽ ഒരു ചെറുകുഴി ഉണ്ടാക്കി വിത്ത് നട്ട് വെള്ളമൊഴിച്ചു.

മറുനാൾ അരിൻ ഓടിയെത്തി നോക്കി. ഒന്നും കണ്ടില്ല. മൂന്നാം ദിവസവും അതേ. കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾക്കുശേഷം അവൻ അസഹനമായി. “ഇത് മോശം വിത്തായിരിക്കാം,” എന്ന് പറഞ്ഞു. അപ്പൂപ്പൻ പറഞ്ഞു: “നിനക്ക് വേണ്ടത് നീ ചെയ്യൂ. വിത്തിന് വേണ്ടത് അത് ചെയ്യും.” ഈ മറുപടി അരിന് ഉടൻ ഇഷ്ടമായില്ല. അവന് തെളിവ് വേണം. കണ്ണുകൊണ്ട് കാണാനാവുന്ന വളർച്ച വേണം.

എങ്കിലും അവൻ എല്ലാ പ്രഭാതവും ചെറിയ തോതിൽ വെള്ളമൊഴിച്ചു. മണ്ണ് കട്ടിയാകുന്നുണ്ടോ എന്ന് നോക്കി. മുകളിൽ കിടക്കുന്ന ചെറിയ കല്ലുകൾ മാറ്റി. ഇങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോൾ അവൻ ആദ്യമായി മണ്ണിന്റെ സ്വഭാവം ശ്രദ്ധിച്ചു. ഈർപ്പം ഉണ്ടെങ്കിൽ നിറം മാറുന്നതും, സൂര്യൻ മുകളിൽ നിന്നാൽ അതിവേഗം വരണ്ടുപോകുന്നതും, മതിലിന്റെ നിഴൽ എവിടെ കൂടുതൽ നീളുന്നതും അവൻ പഠിച്ചു. വിത്ത് മുളക്കുന്നതിന് മുമ്പേ അരിൻ തന്നെ മാറാൻ തുടങ്ങി.

പിന്നെ ഒരു വൈകുന്നേരം മേഘങ്ങൾ കൂട്ടമായി. വറ്റിപ്പോയ മണ്ണിൽ മഴയുടെ ഗന്ധം നിറഞ്ഞു. ഗ്രാമം മുഴുവൻ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി. ഒടുവിൽ മഴ പെയ്തു. കൊടുങ്കാറ്റുപോലെ അല്ല, ആഴത്തിൽ, ശാന്തമായി. അരിൻ മഴയിൽ നനഞ്ഞുകൊണ്ട് വിത്ത് നട്ട മണ്ണിനരികിൽ നിന്നു. രണ്ടു ദിവസത്തിനു ശേഷം, മണ്ണ് തള്ളി ഒരു ചെറുപച്ചവളവ് പുറത്തുവന്നു. അതൊന്നും വലിയ അത്ഭുതം പോലെ തോന്നേണ്ടതില്ല. പക്ഷേ അരിന് അത് ഏറെ പ്രിയപ്പെട്ട മറുപടിയായിരുന്നു.

അപ്പോൾ അവൻ മനസ്സിലാക്കി: വളർച്ച എപ്പോഴും കണ്ണിന് മുമ്പിൽ തുടങ്ങണമെന്നില്ല. പല പ്രധാന മാറ്റങ്ങളും ആദ്യം അദൃശ്യമായിരിക്കും. വിത്ത് മഴ കാത്തിരുന്നതിനുപോലെ, അരിൻ ക്ഷമയെ പഠിക്കാൻ കാത്തിരുന്നതും സത്യമാണു. വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം ആ മരം നിഴൽ നൽകുമ്പോൾ, അരിൻ അത് കാണിച്ച് പറയുന്നത് “ഞാൻ ഒരു വിത്ത് നട്ടു” എന്നല്ലായിരുന്നു; “ഞാൻ കാണാനാകാത്ത ദിവസങ്ങളിലും വിട്ടുകളയാതെ നിന്നു” എന്നായിരുന്നു.