വയലുകളുടെ അരികിലുള്ള ചെറിയ ഗ്രാമത്തിൽ സായാഹ്നങ്ങൾ സാധാരണയായി ശാന്തമായിരുന്നു. പക്ഷേ ഒരു മഴക്കാല സന്ധ്യയിൽ ശക്തമായ കാറ്റും മഴയും ചേർന്ന് പല വീടുകളിലെയും വിളക്കുകൾ അണച്ചു. വഴികൾ ഇരുണ്ടു. ആളുകൾ സുരക്ഷിതരായിരുന്നെങ്കിലും പരിചിതമായ ഗ്രാമം പോലും അന്യമായി തോന്നിത്തുടങ്ങി.

മീര എന്ന പെൺകുട്ടിയും അവളുടെ അമ്മൂമ്മയും താമസിച്ച വീട്ടിലെ ഒരു ചെറിയ മണ്ണ് വിളക്ക് മാത്രം കത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. മീര അത് സൂക്ഷിച്ച് പിടിച്ചു. അമ്മൂമ്മ ചോദിച്ചു: എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ ചേർത്ത് പിടിക്കുന്നത്? മീര പറഞ്ഞു: ഇത് പങ്കിട്ടാൽ നമ്മുടെ വെളിച്ചം കുറയുമോ എന്ന ഭയം. അമ്മൂമ്മ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. വിളക്ക് വാതിൽക്കൽ കൊണ്ടുപോകാൻ മാത്രമാണ് പറഞ്ഞത്.

അവിടെ നിന്ന് അവർ അടുത്ത വീട്ടിലെ അണഞ്ഞ തിരി തെളിച്ചു. ആദ്യ വിളക്കിന്റെ പ്രകാശം കുറഞ്ഞില്ല. പിന്നെ മറ്റൊരിടത്തും, മറ്റൊരിടത്തും വെളിച്ചം പടർന്നു. വഴിയിലുടനീളം മുഖങ്ങൾ തെളിഞ്ഞു, കുട്ടികൾ ശാന്തരായി, ആളുകൾ തമ്മിൽ സഹായിക്കാൻ തുടങ്ങി. മീരക്ക് അന്ന് മനസ്സിലായി: നല്ല ചില കാര്യങ്ങൾ പങ്കിട്ടാൽ കുറയുന്നില്ല; പലരിലും ജീവൻ പകരുന്നു.

പിന്നീട് മീര ആ പാഠം പല സ്ഥലങ്ങളിലും ഓർത്തു. പാഠം മനസ്സിലാകാതെ നിൽക്കുന്ന സഹപാഠിയോട് സഹായിക്കുക, ഭയപ്പെടുന്ന ചെറുപ്പക്കാരന് ഒപ്പമിരിക്കൂ, അയൽവാസിക്ക് കൈത്താങ്ങാകൂ. ഓരോ തവണയും അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞത് ഇതായിരുന്നു: വെളിച്ചം ഒളിപ്പിച്ചാൽ അത് ഒരിടത്ത് മാത്രം നിൽക്കും; പങ്കിട്ടാൽ ലോകം കുറച്ചുകൂടി പ്രകാശിക്കും.