കാട്ടിൻകരയിലെ ഒരു ലളിതമായ ആശ്രമത്തിൽ ശബരി താമസിച്ചു. അവൾക്ക് രാജമന്ദിരമില്ല, സമ്പത്തില്ല, വലിയ പേരുമില്ല. പക്ഷേ അവളുടെ ഹൃദയത്തിൽ ഒരു ഉറച്ച പ്രതീക്ഷ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരുനാൾ രാമൻ തൻറെ കുടിലിലേക്കെത്തുമെന്ന് ഗുരു പറഞ്ഞിരുന്നു. ആ വാക്ക് കേട്ടതുമുതൽ ശബരിയുടെ ദിവസങ്ങൾ സാധാരണ ദിവസങ്ങളായി ഇനി തോന്നിയില്ല; ഓരോ ദിവസവും ഒരുക്കമായിത്തീർന്നു.
പ്രഭാതത്തിൽ അവൾ വഴി വാരിക്കും. ചെറിയ പാത്രത്തിൽ വെള്ളം നിറക്കും. അതിഥി വന്നാൽ ഇരിക്കാൻ ഒരു ശുചിയായ ഇടം തയ്യാറാക്കും. കാട്ടിൽ നിന്ന് പഴങ്ങൾ ശേഖരിക്കുമ്പോൾ ഓരോന്നും ശ്രദ്ധയോടെ നോക്കും. നല്ലതും മധുരവുമുള്ളവയേ വിരുന്നിനായി വേർതിരിക്കൂ. അവൾ കാത്തിരുന്നത് ഒരു രാജാവിനെക്കായല്ല; അവൾ ഹൃദയംകൊണ്ട് സ്നേഹിച്ച ധർമ്മത്തിന്റെ സാന്നിധ്യത്തെയായിരുന്നു.
വർഷങ്ങൾ കടന്നു. പലരും ശബരിയോട് ചോദിച്ചേക്കാം, “ഇനി വരാത്തവർക്കായി ഇത്രയും കാത്തിരിക്കേണ്ടതെന്തിന്?” പക്ഷേ ശബരിക്ക് കാത്തിരിപ്പ് ശൂന്യതയല്ലായിരുന്നു. അത് സേവനമായിരുന്നു. ഓരോ ദിവസവും അവൾ വഴി വാരുമ്പോൾ, തന്റെ മനസ്സും ശുദ്ധിയാകുന്നു എന്ന് തോന്നിയിരുന്നു. ഓരോ പഴവും തിരഞ്ഞെടുത്തപ്പോൾ, സ്നേഹം സൂക്ഷ്മത ആവശ്യപ്പെടുന്നു എന്ന് അവൾ പഠിച്ചു.
ഒടുവിൽ, ഒരുദിവസം രാമനും ലക്ഷ്മണനും അവളുടെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് എത്തി. ശബരിയുടെ കണ്ണുകളിൽ സന്തോഷം നിറഞ്ഞു. അവൾ ഒരുക്കിയിരുന്ന എല്ലാം അപ്രതീക്ഷിതമായി പൂർത്തിയായ പോലെ തോന്നി. അവൾ പഴങ്ങൾ സമർപ്പിച്ചു. കുടുംബരൂപത്തിൽ പറയുമ്പോൾ, അതിൽ വലിയ ആചാരഭംഗിയില്ല; കരുതലും സത്യസ്നേഹവുമാണ് പ്രധാനമാകുന്നത്. രാമൻ അവളുടെ സ്നേഹത്തെ തന്നെ സ്വീകരിച്ചു.
ആ നിമിഷം ശബരി മഹത്തായവളായത് പുറത്തുള്ള ഭംഗികൊണ്ടല്ല. കാത്തിരിപ്പ് വെറുതെയാകാതെ സ്നേഹമായി മാറിയതുകൊണ്ടാണ്. ജീവിതത്തിൽ ചില സന്ദർശനങ്ങൾ ചെറുതായിരിക്കും, എന്നാൽ അവയ്ക്കായി നാം ഹൃദയം തയ്യാറാക്കുന്ന രീതിയാണ് അവയെ വലിയതാക്കുന്നത്. ശബരി അത് ജീവിതംകൊണ്ട് പഠിപ്പിച്ചു.
അതുകൊണ്ടാണ് ഈ കഥ കുടുംബങ്ങൾ വീണ്ടും വീണ്ടും പറയുന്നത്. വലിയ വിരുന്നോ സമ്പത്തോ ഇല്ലാതെ പോലും സ്വീകരണം സത്യമായിരിക്കാം. ദീർഘകാലം കാത്തിരിക്കേണ്ടി വന്നാലും സ്നേഹം ക്ഷീണിക്കേണ്ടതില്ല. ശബരിയുടെ കഥ കുട്ടികൾക്ക് ക്ഷമയെയും മുതിർന്നവർക്ക് ഭക്തിയെയും ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. ഹൃദയത്തോടെ ഒരുക്കിയ ചെറിയ സമ്മാനങ്ങൾ പോലും ദൈവീയമാകാം.