ഒരു ദിവസം ഗോകുലത്തിൽ എല്ലാവരും തങ്ങളുടെ ചെറുചെറു ജോലികളിൽ തിരക്കിലായിരുന്നു. അപ്പോൾ ഒരു അന്യസ്ത്രീ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് വന്നു. അവളുടെ വേഷവും മുഖഭാവവും അത്ര ശാന്തമായിരുന്നതിനാൽ പലർക്കും അവൾ സാധാരണ യാത്രക്കാരിയാണെന്ന് തോന്നി.

പഴയ കഥയിൽ അവളെ പൂതന എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്. അവൾ പുറമേ സ്നേഹവും കരുതലും കാണിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നിയെങ്കിലും ഹൃദയം ശുദ്ധമായിരുന്നില്ല. കുടുംബങ്ങൾക്കായി പറയുന്ന ഈ പതിപ്പിൽ കുട്ടികളെ ഭയപ്പെടുത്താതെ ഒരു പ്രധാന പാഠം മാത്രമാണ് ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത്: പുറമേ മനോഹരമായി തോന്നുന്ന എല്ലാം അകത്തും സുരക്ഷിതമായിരിക്കണമെന്നില്ല.

പൂതന ബാലകൃഷ്ണന്റെ അടുത്തെത്തി. എന്നാൽ ഗോകുലത്തിലേക്ക് പ്രകാശം കൊണ്ടുവന്ന ആ കുഞ്ഞ് ഒരിക്കലും കരുതലില്ലാതെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവൾ കൊണ്ടുവന്നിരുന്ന അപകടം അവന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ശക്തി നഷ്ടപ്പെടുത്തി. വഞ്ചന സത്യത്തിന്റെ മുന്നിൽ അധികനേരം മറഞ്ഞുനിൽക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

അടുത്തുണ്ടായിരുന്നവർക്ക് ഉടൻ തന്നെ കൃഷ്ണൻ ശാന്തനായി സുരക്ഷിതനായി തന്നെയുണ്ടെന്ന് മനസ്സിലായി. ഗ്രാമം വീണ്ടും ഗ്രഹിച്ചു: ദൈവകൃപ പലപ്പോഴും മനുഷ്യർക്ക് എല്ലാം വ്യക്തമാകുന്നതിന് മുൻപേ തന്നെ സംരക്ഷണം നൽകുന്നു. അതിനുശേഷം മുതിർന്നവർ കുട്ടികളെ കൂടുതൽ കരുതലോടെ നോക്കി, ഗ്രാമവും കൂടുതൽ ജാഗ്രതയോടെ ജീവിച്ചു.

ഇന്ന് കുടുംബങ്ങൾ ഈ കഥ പറയുമ്പോൾ അവസാനം ആശ്വാസമാണ് നൽകുന്നത്. കൃഷ്ണൻ സുരക്ഷിതനായിരുന്നു, സ്നേഹം വഞ്ചനയെക്കാൾ ശക്തമായിരുന്നു, ഗോകുലത്തിലെ ആളുകൾ ഈ അനുഭവത്തിൽ നിന്ന് കൂടുതൽ ജ്ഞാനികളായി. അതുകൊണ്ടാണ് ഈ കഥ കുട്ടികൾക്ക് ഭയം അല്ല, വിവേകമുള്ള കരുതൽ പഠിപ്പിക്കുന്നത്.