ഒരു ചെറിയ തെരുവിലെ ഒരു കുഞ്ഞിന് എല്ലാം ഉടനെ മനോഹരമാകണമെന്ന് ആഗ്രഹം ഉണ്ടായിരുന്നു. കുറച്ച് ആഴ്ചകൾക്കുശേഷം ഒരു ഉത്സവം വരാനിരിക്കുകയായിരുന്നു. വീട്ടുമുമ്പ് നിരയായി മൺചട്ടികളിൽ പൂക്കൾ വിരിയുകയാണെങ്കിൽ എത്ര സുന്ദരമായിരിക്കും എന്ന് കുഞ്ഞ് വിചാരിച്ചു. വിത്തുകൾ വച്ചു, വെള്ളം ഒഴിച്ചു, മറുനാൾ രാവിലെ തന്നെ അത്ഭുതം കാണാമെന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ കാത്തുനിന്നു.
പക്ഷേ അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ ചട്ടികളിൽ ഒന്നും മാറിയിരുന്നില്ല. മണ്ണ് മണ്ണായിത്തന്നെ നിന്നു. കുഞ്ഞ് അപ്പൂപ്പനോട് പറഞ്ഞു: “എനിക്ക് ഇത് വരില്ലെന്ന് തോന്നുന്നു. നല്ല കാര്യം വളരാൻ ഇത്രയും സമയം എടുക്കേണ്ടതെന്തിന്?” അപ്പൂപ്പൻ ചിരിക്കാതെ അവന്റെ അരികിൽ ഇരുന്നു. ആ അതിവേഗ ആഗ്രഹം കുട്ടികളിൽ സ്വാഭാവികമാണെന്ന് അദ്ദേഹം അറിഞ്ഞിരുന്നു.
അദ്ദേഹം ചെറിയ ഒരു കപ്പിൽ വെള്ളമെടുത്തു പറഞ്ഞു: “പല നല്ല കാര്യങ്ങളും മന്ദഗതിയിലാണ് എത്തുന്നത്. അവ ദുർബലമായതിനാൽ അല്ല; ആദ്യം അവ വേരുകൾ പിടിക്കുകയാണ്.” പിന്നെ അദ്ദേഹം ഒരു ലളിതമായ പദ്ധതി നിർദ്ദേശിച്ചു: ഓരോ ദിവസവും അല്പം വെള്ളം, അല്പം സൂര്യപ്രകാശം, ചട്ടിക്കരികിലെ പുല്ല് നീക്കം ചെയ്യൽ, ഒന്നും കാണാത്ത ദിവസങ്ങളിലും ക്ഷമയോടെ തുടരുക.
ആദ്യത്തിൽ കുഞ്ഞ് ഇത് മനപ്പൂർവ്വമല്ലാതെ ചെയ്തു. ചില ദിവസങ്ങളിൽ മണ്ണ് മാത്രം കണ്ടു. മറ്റന്നാൾ ചെറിയൊരു പച്ചരേഖ മണ്ണ് പൊട്ടിച്ചുയർന്നു. കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം ചെറിലകൾ. അയൽവാസി അത് കണ്ടു മറ്റൊരു ചട്ടി കൊണ്ടുവന്നു. മറ്റൊരു കുട്ടി വീട്ടിൽ നിന്നുള്ള വിത്തുകൾ പങ്കിട്ടു. അടുക്കളാവശിഷ്ടങ്ങൾ വളമാക്കുന്ന വിധം ഒരു അമ്മായി പഠിപ്പിച്ചു. ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ അധൈര്യമായ ആഗ്രഹം മുഴുവൻ തെരുവിന്റെയും ചേർന്ന ശ്രമമായി മാറി.
ഉത്സവദിവസം എത്തിയപ്പോഴേക്കും തെരുവ് മാറിയിരുന്നു. അത് ഒരൊറ്റ രാത്രിയിൽ ഉണ്ടായ അത്ഭുതമല്ല. പല ചെറിയ പ്രവൃത്തികളും ആവർത്തിച്ചു ചെയ്തതിന്റെ ശാന്തമായ ഫലമായിരുന്നു. വാതിലുകളുടെ അരികിൽ പൂക്കൾ നിറഞ്ഞു നിന്നു. പച്ചിലകൾ വെളിച്ചത്തോട് മുഖം തിരിച്ചു. ഉടൻ ഫലം വേണമെന്ന് വിചാരിച്ചിരുന്ന കുട്ടികൾ ഇപ്പോൾ തങ്ങളാണ് വളർത്തിയതെന്ന് അഭിമാനത്തോടെ കാണിച്ചു.
ആ രാത്രി വിളക്കുകൾ ചട്ടികളുടെ ഇടയിൽ തെളിഞ്ഞപ്പോൾ കുഞ്ഞ് മൃദുവായി പറഞ്ഞു: “വലിയ സൗന്ദര്യം ഒറ്റയടിക്ക് വരുമെന്ന് ഞാൻ വിചാരിച്ചു. ഇത് കപ്പ് കപ്പ് വെള്ളത്തോടെയാണ് എത്തിയതെന്ന് എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു.” അപ്പൂപ്പൻ പറഞ്ഞു: “തോട്ടങ്ങൾ മാത്രമല്ല, കഴിവുകളും സൗഹൃദങ്ങളും വിശ്വാസവും ധൈര്യവും അങ്ങനെ തന്നെയാണ് വളരുന്നത്. ചെറുചുവടുകൾ എടുക്കുമ്പോൾ ചെറുതായി തോന്നും; പിന്നെ തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ അവ നമ്മെ എത്ര ദൂരം കൊണ്ടുപോയെന്നു മനസ്സിലാകും.”
അതുകൊണ്ടാണ് ഈ കഥ കുടുംബങ്ങളിൽ നിലനിൽക്കുന്നത്. ക്ഷമ എന്നത് ഒന്നും ചെയ്യാതെ കാത്തിരിക്കുക അല്ല. ആവശ്യമുള്ള ചെറിയ പ്രവൃത്തികൾ വിട്ടുകളയാതെ ചെയ്യുകയാണ് ക്ഷമ. വേഗത്തിൽ കിട്ടാത്ത ഫലം എന്ന് മാത്രം കൊണ്ടു നിർത്താതെ തുടർന്നാൽ, ചെറിയ ചുവടുകൾ പോലും പിന്നീട് വലിയ സൗന്ദര്യമായി മാറും.