ഗോകുലത്തിലെ വീടുകളിൽ പ്രഭാതപ്രവർത്തനങ്ങൾ തുടങ്ങുമ്പോൾ തന്നെ പാൽ ചൂടാകുകയും തൈരാകുകയും വെണ്ണ മുറുകുകയും ചെയ്യും. ആ വെണ്ണ സാധാരണ ഭക്ഷണം മാത്രമല്ലായിരുന്നു. വീട്ടുകാരുടെ പരിശ്രമവും അമ്മമാരുടെ കരുതലും ഗ്രാമത്തിന്റെ മധുരവുമായിരുന്നു അത്. അതുകൊണ്ടാണ് കൃഷ്ണൻ വെണ്ണക്കൂഴകളുടെ അടുത്തെത്തുമ്പോൾ എല്ലാരുടെയും കണ്ണിൽ അതേ സമയം അത്ഭുതവും ചിരിയും കൂടിച്ചേരുന്നത്.
ഗോപികമാർ വെണ്ണ ഉയരത്തിൽ കെട്ടിവെക്കും. ചിലർ മുറിയുടെ ഇരുണ്ട കോണിൽ ഒളിപ്പിക്കും. ചിലർ കൃഷ്ണൻ വീണ്ടും എത്തുമെന്നുറപ്പോടെ കുടം കയറോടെ രണ്ടുതവണ കെട്ടും. പക്ഷേ കൃഷ്ണനും കൂട്ടുകാരും അതിനൊക്കെ തയ്യാറായിരിക്കും. ഒരു മറിച്ചുപൂട്ടിയ കുടം, ഒരു ചെറിയ പീഠം, ഒരാൾ മറ്റൊരാളുടെ തോളിൽ കയറുക, പിന്നെ നടുവിൽ തെളിയുന്ന കൃഷ്ണന്റെ ചിരി. കുറച്ച് സമയത്തിനകം വെണ്ണക്കുടം വീണ്ടും കാലിയാകും.
പരാതി പറയാൻ ഗോപികമാർ യശോദയുടെ അടുത്തെത്തും. പക്ഷേ അവരുടെ പരാതികളിലും പകയേക്കാൾ ചിരിയായിരുന്നു കൂടുതലായി കേൾക്കുന്നത്. ഒരാൾ പറയും, “ഞാൻ ഒളിപ്പിച്ചിടം തന്നെ ആദ്യം അവൻ കണ്ടെത്തി.” മറ്റൊരാൾ പറയും, “അവൻ അത്ര നിരപരാധിയായി നോക്കി നിന്നു, ശാസിക്കാനായിരുന്നു വന്നത് എന്നു തന്നെ മറന്നു.” യശോദ അമ്മയുടെ മുഖത്ത് കടുപ്പം വരും, എന്നാൽ ഹൃദയത്തിൽ ചിരി നിറയും.
ഈ കഥകളുടെ സ്നേഹം കൃഷ്ണൻ വെണ്ണ എടുത്തതിലല്ല, അത് എങ്ങനെ പങ്കിട്ടുവെന്നതിലാണ്. അവൻ കൂട്ടുകാരെ വിളിച്ച് കൊടുക്കും. ചില പതിപ്പുകളിൽ കുരങ്ങുകൾക്കും പങ്കിടും. അങ്ങനെ വെണ്ണ ഒരു കുട്ടിയുടെ രഹസ്യസമ്പാദ്യമാകാതെ, ഗ്രാമം മുഴുവൻ പടരുന്ന സന്തോഷമാകുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് “മാഖൻ ചോർ” എന്ന പേര് ശിക്ഷയല്ലാതെ സ്നേഹപേരായി മാറിയത്.
കുടുംബങ്ങൾ ഈ കഥ കുട്ടികൾക്കു പറയുമ്പോൾ ഒരു സൂക്ഷ്മപാഠവും ചേർക്കും. കൃഷ്ണന്റെ കളി മറ്റൊരാളെ വേദനിപ്പിക്കുന്നതല്ല. കടുത്ത ജോലിക്കിടയിൽ ചിരി കൊണ്ടുവരുന്നതാണ്. സ്നേഹം ഇല്ലാത്ത കുസൃതി ഉപദ്രവമാകാം. സ്നേഹത്തോടെയുള്ള കളി ഒരു വീട് മുഴുവൻ പ്രകാശിപ്പിക്കും. ഗോകുലത്തിൽ വെണ്ണക്കുടങ്ങൾ ശൂന്യമായേക്കാം, പക്ഷേ ഹൃദയങ്ങൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.