ഹനുമാനെക്കുറിച്ചുള്ള കഥകൾ കേൾക്കുമ്പോൾ കുട്ടികൾ ആദ്യം ആകർഷിക്കുന്നത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശക്തിയിലേക്കാണ്. ദൂരം ചാടുന്ന കഴിവ്, വേഗം, ധൈര്യം, ഉജ്ജ്വല ഊർജം ഇവയൊക്കെ അത്ഭുതകരമാണ്. എന്നാൽ കുടുംബങ്ങൾ വീണ്ടും വീണ്ടും ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്ന മറ്റൊരു മഹത്വമുണ്ട്: ഹനുമാന്റെ ശക്തി വെറും വലിമയല്ല; നിയന്ത്രിക്കപ്പെട്ട ശക്തിയായിരുന്നു അത്. ഏതു ദിശയിലും പാഞ്ഞോടുന്ന അമിതശക്തിയല്ല, ധർമ്മത്തെ സേവിക്കാൻ സജ്ജമാക്കിയ ശക്തി.

ഹനുമാൻ എപ്പോഴാണ് പാഞ്ഞോടേണ്ടത്, എപ്പോഴാണ് നിശ്ശബ്ദമായി നിരീക്ഷിക്കേണ്ടത്, എപ്പോഴാണ് മൃദുവായി സംസാരിക്കേണ്ടത്, എപ്പോഴാണ് ഉറച്ചുനിൽക്കേണ്ടത് എന്നൊക്കെയറിയുന്നവനായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശക്തി ഭീതിയല്ല, ആശ്വാസമാണ് നൽകുന്നത്. നിയന്ത്രണമില്ലാത്ത കഴിവ് ശബ്ദമാകാം; നിയന്ത്രണമുള്ള കഴിവ് അനുഗ്രഹമാകുന്നു. ഈ വ്യത്യാസമാണ് കുട്ടികൾ മനസ്സിലാക്കേണ്ട പ്രധാന പാഠം.

പല കുടുംബങ്ങളും ഈ ചിന്ത കുട്ടികൾക്ക് എളുപ്പം മനസ്സിലാകുന്ന രീതിയിൽ പറയുന്നു. വലുതായി സംസാരിക്കുന്നവനാണ് ശക്തൻ എന്നില്ല. വേഗത്തിൽ ഓടുന്നവനാണ് ജ്ഞാനി എന്നും ഇല്ല. ശരിയായ സമയത്ത് നിൽക്കാനും, കേൾക്കാനും, ആലോചിക്കാനും അറിയുന്നവനാണ് വിശ്വസിക്കാവുന്ന ശക്തി കൈവശം വെക്കുന്നവൻ. ഹനുമാൻ തന്റെ ഊർജത്തെ തന്നെ നിയന്ത്രിച്ചു, അതിനാലാണ് അത് സേവനമായി മാറിയത്.

അതുകൊണ്ടാണ് ഹനുമാൻ കുട്ടികൾക്കുള്ള നല്ല മാതൃകയാകുന്നത്. ഒരു കുട്ടിക്ക് വേഗമുള്ള ചിന്ത, നിറഞ്ഞ ഊർജം, ശക്തമായ വികാരങ്ങൾ എന്നിവ ഉണ്ടാവാം. അവ മോശമല്ല. പക്ഷേ അവയ്ക്ക് ദിശയും മാന്യതയും ഉത്തരവാദിത്തവും ചേർന്നാൽ മാത്രമേ അവ യഥാർത്ഥത്തിൽ നല്ലതാകൂ. ഹനുമാന്റെ ജീവിതം പറയുന്നത് ഇതാണ്: “നിന്റെ ശക്തി ഉപകാരപ്രദമാകട്ടെ. നിന്റെ കഴിവ് ഉത്തരവാദിത്തത്തോടെ വളരട്ടെ.”

ഇതുകൊണ്ടുതന്നെ ഹനുമാന്റെ കഥ ആവേശവും സമാധാനവും ഒരുമിച്ച് നൽകുന്നു. അദ്ദേഹം വീരനായാലും അട്ടിമറിയില്ലാത്തവൻ. ശക്തനായാലും അഹങ്കാരമില്ലാത്തവൻ. നിർഭയനായാലും അശ്രദ്ധയില്ലാത്തവൻ. നിയന്ത്രണം എന്നത് ശിക്ഷയല്ല; ശരിയായ ദിശയാണ്. അതോടെ ശക്തി സംരക്ഷണമായി, ധൈര്യം സേവനമായി, കഴിവ് അനുഗ്രഹമായി മാറുന്നു.