ഹനുമാനെ കുട്ടികൾ ആദരിക്കുന്നത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ബലം കൊണ്ടാണ്. പക്ഷേ അത്ര തന്നെ സ്നേഹിക്കപ്പെടുന്നതിന് കാരണമാകുന്നത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കരുതലുമാണ്. സീതയെ കണ്ടെത്തി രാമന്റെ മുദ്ര നൽകുന്ന നിമിഷം ഈ രണ്ടും ഏറ്റവും മനോഹരമായി ഒന്നിക്കുന്ന കഥയാണ്. ഇവിടെ വലിയ യുദ്ധശബ്ദമില്ല. ഇവിടെ ഒരു കാത്തിരിക്കുന്ന ഹൃദയത്തിലേക്ക് പ്രത്യാശ സൂക്ഷിച്ചു കൊണ്ടെത്തിക്കുന്ന സേവനമുണ്ട്.

അശോകവാട്ടികയിൽ എത്തുമ്പോൾ ഹനുമാൻ ഉടനെ തന്നെ മുന്നോട്ട് ചാടുന്നില്ല. ആദ്യം നിരീക്ഷിക്കുന്നു. സീതയുടെ മനസ്സിന് അപ്രതീക്ഷിതമായ ഭയം ഉണ്ടാകരുതെന്ന് അദ്ദേഹം മനസ്സിലാക്കുന്നു. സഹായം എന്നത് ശരിയായ സന്ദേശം മാത്രം എത്തിക്കുന്നത് അല്ല; അത് എങ്ങനെ എത്തിക്കണമെന്ന് അറിയുന്നതുമാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് അദ്ദേഹം ആദ്യം രാമനെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്ന വാക്കുകൾ കൊണ്ട് വിശ്വാസത്തിന്റെ വാതിൽ തുറക്കുന്നത്.

പിന്നെ അദ്ദേഹം മുദ്ര സമർപ്പിക്കുന്നു. ഒരു ചെറുവളയം മാത്രം പോലെ തോന്നുന്ന ആ മുദ്ര ആ നിമിഷത്തിൽ അതിശയകരമായ ഭാരം വഹിക്കുന്നു. അത് വെറും ആഭരണമല്ല; “നിങ്ങൾ മറക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല” എന്ന ദൃശ്യമായ സന്ദേശമാണ്. ദൂരം ഇപ്പോഴും ഉണ്ട്. കാത്തിരിപ്പും അവസാനിച്ചിട്ടില്ല. പക്ഷേ പ്രത്യാശ ഇപ്പോൾ കൈയിൽ തൊടാവുന്ന ഒന്നായി മാറി.

ഈ കഥയുടെ സൗന്ദര്യം ഹനുമാൻ തന്നെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാത്തതിലാണ്. തന്റെ യാത്ര എത്ര ബുദ്ധിമുട്ടായിരുന്നുവെന്ന് പറയുന്നതിൽ അദ്ദേഹത്തിന് താല്പര്യമില്ല. സീതയുടെ മനസ്സിൽ കരുത്ത് മടങ്ങിയെത്തുക മാത്രമാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം. അതുകൊണ്ടാണ് അദ്ദേഹം ഒരു ദൂതൻ മാത്രമല്ല, ദുഃഖത്തിനും പ്രത്യാശക്കും ഇടയിൽ ഒരു പാലമായിത്തീരുന്നത്.

കുടുംബങ്ങൾ ഈ കഥ വീണ്ടും വീണ്ടും പറയുന്നത് ഒരു ചെറിയ അടയാളം പോലും ഒരു ഹൃദയത്തെ മുഴുവൻ ഉയർത്താൻ കഴിയുമെന്ന് പഠിപ്പിക്കുന്നതിനാലാണ്. എല്ലാ പ്രശ്നങ്ങളും ഒരുമിച്ച് നീങ്ങേണ്ടതില്ല. ചിലപ്പോൾ യഥാർത്ഥ സഹായം ആദ്യം വരുന്നത് ഒരു ആശ്വാസവാക്കായും ഒരു വിശ്വസ്തമായ സന്ദേശമായും ആണ്. ഹനുമാൻ അതാണ് നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത്.