പാണ്ഡവരിൽ ഭീമൻ തന്റെ അസാമാന്യബലത്തിനായി പ്രസിദ്ധനായിരുന്നു. കാറ്റുപോലെ നടക്കുകയും സിംഹംപോലെ ചിന്തിക്കുകയും ചെയ്ത ഭീമന് തന്റെ ശക്തിയിൽ ആത്മവിശ്വാസം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരുദിവസം കാട്ടിലൂടെ വേഗത്തിൽ നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, തന്റെ വഴിക്ക് നടുവിൽ ഒരു വയസ്സായ വാനരൻ കിടക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടു. വാനരൻ ശാന്തനായിരുന്നു. എന്നാൽ അവന്റെ വാൽ വഴിയെ മറച്ച് കിടന്നു.
ഭീമൻ ആദ്യം അത്ഭുതപ്പെട്ടു. “എന്റെ വഴിയിൽ നിന്നു മാറി കിടക്കൂ,” എന്ന് അവൻ പറഞ്ഞു. വാനരൻ കണ്ണുതുറന്ന് മൃദുവായി മറുപടി പറഞ്ഞു: “എനിക്ക് വയസ്സായി. നീ തന്നെ എന്റെ വാൽ ഒന്ന് മാറ്റാമല്ലോ?” ഭീമന് അത് എളുപ്പമാണെന്നു തോന്നി. ചെറിയൊരു വാലിനെ മാറ്റുന്നത് തനിക്കെന്ത് ബുദ്ധിമുട്ട്? അവൻ അനായാസമായി പിടിച്ചു മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചു.
പക്ഷേ വാൽ അചലമായി തന്നെ കിടന്നു. ഭീമൻ വീണ്ടും ശ്രമിച്ചു. ഈ പ്രാവശ്യം കൂടുതൽ ബലം ചേർത്തു. പിന്നെയും ഒന്നുമില്ല. അവൻ അമ്പരന്നു. പാറ പൊളിക്കാവുന്ന കരങ്ങൾക്കു ഒരു വാലും നീക്കാനാകുന്നില്ലെങ്കിൽ, തന്റെ മുമ്പിൽ കിടക്കുന്നത് സാധാരണ വാനരനല്ലെന്നു അവൻ മനസ്സിലാക്കാൻ തുടങ്ങി. അഹങ്കാരമല്ല, ആശ്ചര്യമാണ് അവന്റെ മുഖത്ത് ഉയർന്നത്.
ഭീമൻ നമ്രതയോടെ ചോദിച്ചു: “ആരും താങ്കൾ?” അപ്പോൾ വാനരൻ തന്റെ യഥാർത്ഥ മഹിമ വെളിപ്പെടുത്തി. അവൻ ഹനുമാനായിരുന്നു, ഭീമന്റെ മൂത്ത സഹോദരനായി ആദരിക്കപ്പെടുന്ന വാനരവീരൻ. ഭീമന്റെ കണ്ണുകൾ ആദരവോടെ നിറഞ്ഞു. ഹനുമാൻ അവനോട് പറഞ്ഞു, ബലം മഹത്താണ്, പക്ഷേ അത് വിനയത്തോടെയും ധർമ്മത്തോടെയും കൂടുമ്പോഴാണ് അത് പൂർണ്ണമാകുന്നത്.
ഈ കഥയിൽ ഭീമൻ അപമാനിക്കപ്പെടുന്നില്ല; അദ്ദേഹം പഠിക്കുന്നു. അതാണ് ഇതിന്റെ സൗന്ദര്യം. വലിയ ശക്തിയുള്ളവർക്കുപോലും ഒരു നിമിഷം നിർത്തി, മുന്നിലുള്ളവന്റെ മഹത്വം തിരിച്ചറിയേണ്ടി വരാം. ഹനുമാന്റെ പാഠം കരുത്ത് മറയ്ക്കുന്നില്ല; അത് കരുത്തിനെ ശരിയായ സ്ഥാനത്ത് നിർത്തുന്നു.
കുടുംബങ്ങളിൽ ഈ കഥ ആവേശത്തോടെയും ആദരവോടെയും പറയപ്പെടുന്നു. കുട്ടികൾക്കിത് കരുത്തുറ്റ രണ്ട് മഹാന്മാരുടെ മനോഹരസമാഗമം. മുതിർന്നവർക്ക് ഇത് ആത്മനിയന്ത്രണത്തിന്റെ പാഠം. ശക്തിയുണ്ടെന്നത് മാത്രം കാരണമായി ഉയർന്നവനാവില്ല; അതിനെ എങ്ങനെ വഹിക്കുന്നു എന്നതാണ് യഥാർത്ഥ പരീക്ഷ. ഭീമൻ അത് മനസ്സിലാക്കി മുന്നോട്ടുപോയതുകൊണ്ടാണ് ഈ കഥ പ്രചോദനമായിരിക്കുന്നത്.