ഗോകുലത്തിലെ ഒരു സാധാരണ ദിവസമായിരുന്നു അത്. പാൽ കായിച്ചു, വെണ്ണ മുറുക്കി, കിടാവുകൾ അമ്മമാരുടെ ചുറ്റും തിരിഞ്ഞുനിന്നു, കുട്ടികൾ പറമ്പിൽ കളിച്ചു. ആ എല്ലാം നടക്കുന്നതിനിടയിൽ യശോദയുടെ ശ്രദ്ധ എല്ലായ്പ്പോഴും പോലെ കുഞ്ഞുകൃഷ്ണനിലായിരുന്നു. ഒരു അമ്മയുടെ സ്നേഹം പലപ്പോഴും ചെറിയ കാര്യങ്ങളിലാണല്ലോ പ്രകടമാകുന്നത്: കൈ കഴുകിയോ, ഭക്ഷണം കഴിച്ചോ, പൊടിയിലൊന്നും വായിലിട്ടോ എന്നൊക്കെയുള്ള നോക്കുകുത്തിയിൽ.

അപ്പോഴാണ് ചില കുട്ടികൾ ഓടിയെത്തി, "കൃഷ്ണൻ മണ്ണ് തിന്നു" എന്ന് പറഞ്ഞത്. അതൊരു ചെറിയ പരാതി പോലെ തോന്നി. അത്ഭുതം പ്രതീക്ഷിക്കാതെ, ഒരു അമ്മയുടെ സ്വാഭാവിക കരുതലോടെയാണ് യശോദ കൃഷ്ണനെ വിളിച്ചു വായ് തുറക്കാൻ പറഞ്ഞത്. കുട്ടികൾ ചെയ്യുന്ന ചെറിയ കളിത്തരികളിൽ ഒന്നാണെന്ന് കരുതി അവൾ അടുത്തുനിന്ന് നോക്കി.

പക്ഷേ ആ വായ്ക്കുള്ളിൽ കണ്ടത് മണ്ണല്ലായിരുന്നു. അവൾ ആകാശവും നക്ഷത്രങ്ങളും ഭൂമിയും നദികളും മലകളും അതിനപ്പുറമുള്ള വിശാലതയും കണ്ടുവെന്നാണു പാരമ്പര്യം പറയുന്നത്. ലോകങ്ങൾക്കുള്ളിലെ ലോകങ്ങൾ പോലെ ഒരു ദർശനം. അളക്കാനാകാത്ത ഒന്നിന്റെ ചെറു തെളിച്ചം. സ്വന്തം കൈകളിൽ താങ്ങിപ്പോരുന്ന കുഞ്ഞിനുള്ളിൽ തന്നെ ഇത്ര വലിയൊരു സത്യത്തിന്റെ വെളിച്ചം ഉണ്ടെന്ന ബോധം യശോദയുടെ ഹൃദയത്തെ വിസ്മയത്തോടെ നിശ്ശബ്ദമാക്കി.

എന്നാൽ അതിൽ ഏറ്റവും മനോഹരമായത്, ആ ദർശനം യശോദയെ കൃഷ്ണനിൽ നിന്ന് അകറ്റിയില്ല എന്നതാണ്. മറിച്ച് അവളുടെ സ്നേഹം കൂടുതൽ മൃദുവായി. അവൾ വീണ്ടും കൃഷ്ണനെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു. ഈ കഥ കുട്ടികളോട് പറയുന്നത് ഇതാണ്: ചിലപ്പോൾ നമുക്ക് ഏറ്റവും പരിചിതമായ നിമിഷങ്ങളിലാണ് ഏറ്റവും വലിയ അത്ഭുതം തെളിയുന്നത്. സ്നേഹം എല്ലാം പൂർണ്ണമായി മനസ്സിലാക്കിയതിനാലല്ല നിലനിൽക്കുന്നത്; ചില രഹസ്യങ്ങളെ ആദരിച്ച് കരുതിയതിനാലാണ് അത് കൂടുതൽ ആഴമുള്ളത്.