രാമനും ലക്ഷ്മണനും മഹർഷി വിശ്വാമിത്രനും അവരുടെ യാത്ര തുടരുമ്പോൾ ഒരു അത്യന്തം നിശ്ശബ്ദമായ സ്ഥലത്തെത്തി. അവിടത്തെ നിശ്ചലതയ്ക്ക് തന്നെ ഒരു കഥ ഉണ്ടെന്ന് തോന്നി. വിശ്വാമിത്രൻ പറഞ്ഞു: ഇത് അഹല്യയുമായി ബന്ധമുള്ള സ്ഥലം ആണ്, രാമായണത്തിൽ ആഴമുള്ള കരുണയോടെ ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു പേര്.

കുടുംബങ്ങൾക്കായി പറയുന്ന ഈ കഥയിൽ കഠിനമായ ഭാഗങ്ങളെക്കാൾ കാത്തിരിപ്പ്, കൃപ, പുതുജീവനം എന്നിവയ്ക്കാണ് പ്രാധാന്യം നൽകുന്നത്. അഹല്യ വളരെ നീണ്ട നിശ്ശബ്ദതയിലും വേർപാടിലും ആയിരുന്നു എന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. അവളെ ചുറ്റിയിരുന്ന അന്തരീക്ഷം പോലും ഒരു പുതിയ പ്രഭാതത്തെ കാത്തിരിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.

രാമൻ അവിടെ പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ മാറ്റം ശബ്ദത്തോടെ വന്നില്ല. അത് വിധിയല്ല, കരുണയായിരുന്നു. അത് കലഹമല്ല, ധർമ്മത്തിന്റെ ശാന്തപ്രകാശമായിരുന്നു. ഏറെക്കാലം ഭാരമായി കിടന്ന നിശ്ശബ്ദത ആ സാന്നിധ്യത്തിൽ നീങ്ങിത്തുടങ്ങി.

അഹല്യയ്ക്ക് മാന്യതയോടെ പുനസ്ഥാപനം ലഭിച്ചു. ദുഃഖം മൂടിയിടത്ത് വീണ്ടും പ്രകാശം വന്നു. ഈ കഥ കുട്ടികളെ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നില്ല; മറിച്ച് കൃപ ദീർഘകാലം ഭാരമായതിനെ പോലും സുഖപ്പെടുത്താമെന്നും മൗനത്തിന്റെ കാലാവസ്ഥ ശാശ്വതമല്ലെന്നും പഠിപ്പിക്കുന്നു.

ആ യാത്ര തുടർന്ന് മുന്നോട്ട് പോയെങ്കിലും ആ നിമിഷം മനസ്സിൽ നിലനിന്നു. യഥാർത്ഥ മഹത്വം ശക്തിയിലും ജയത്തിലും മാത്രം അല്ലെന്ന് അത് കാണിച്ചു. എവിടെയെത്തിയാലും പുതുജീവൻ നൽകാൻ കഴിയുന്ന സാന്നിധ്യത്തിലും അത് കാണാം. അതുകൊണ്ടാണ് ഈ കഥ കുടുംബങ്ങൾ പ്രത്യാശയുടെ കഥയായി ഓർക്കുന്നത്.