ಗೋಕುಳದಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನಿರುವ ಜಾಗ ಎಂದಿಗೂ ಜಡವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆ ದಿನ ಯಶೋದೆ ಅವನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಉರಳಿಗೆ ಕಟ್ಟಿದ್ದರೂ, ಕೃಷ್ಣನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಸೋಲಿನ ಚಿಹ್ನೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಉರಳನ್ನು ಎಳೆಯುತ್ತಾ ಎರಡು ಎತ್ತರದ ಅರ್ಜುನ ಮರಗಳು ನಿಂತಿದ್ದ ಕಡೆಗೆ ಹೋದನು.

ಪರಂಪರೆಯ ಪ್ರಕಾರ ಅವು ಕೇವಲ ಮರಗಳಲ್ಲ. ಕೃತಜ್ಞತೆಯನ್ನು ಮರೆತು ಅಹಂಕಾರದಲ್ಲಿ ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಎರಡು ದಿವ್ಯ ಸಹೋದರರ ನೆನಪುಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಮನುಷ್ಯ ಹೊರಗೆ ಎತ್ತರವಾಗಿ ಕಾಣಬಹುದು, ಆದರೆ ಒಳಗೆ ಕಲ್ಲಿನಂತೆ ಕಠಿಣನಾಗಿಬಿಡಬಹುದು. ಕೃಷ್ಣನು ಉರಳೊಂದಿಗೇ ಆ ಎರಡು ಮರಗಳ ಮಧ್ಯದಿಂದ ಹೋಗಲು ಯತ್ನಿಸಿದಾಗ ಉರಳಿ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿತು. ಅವನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಎಳೆದನು. ಎಲೆಗಳು ನಡುಗಿದವು, ಹಕ್ಕಿಗಳು ಹಾರಿದವು, ನಂತರ ದೊಡ್ಡ ಶಬ್ದದೊಂದಿಗೆ ಎರಡು ಮರಗಳೂ ನೆಲಕ್ಕುರುಳಿದವು.

ಈ ಕ್ಷಣವನ್ನು ಕುಟುಂಬಗಳು ಭಯದ ಕಥೆಯಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ಮುಕ್ತಿಯ ಕಥೆಯಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತವೆ. ದೀರ್ಘಕಾಲ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿದ್ದದ್ದು ಸಡಿಲವಾಯಿತು. ಅವುಗಳಿಗೆ ಬಂಧವಾಗಿದ್ದ ಆತ್ಮಗಳು ತಪ್ಪನ್ನು ಅರಿತು ಕೃಪೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದವು. ನಿಜವಾದ ಮಹತ್ವ ಎತ್ತರವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವುದರಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ; ವಿನಯವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಇದೆ ಎಂದು ಅವು ತಿಳಿದುಕೊಂಡವು.

ಅದಕ್ಕೇ ಯಮಲಾರ್ಜುನರ ಕಥೆ ಮನೆಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಿಯವಾಗಿದೆ. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಇದರಲ್ಲಿ ಅದ್ಭುತ ಕಾಣುತ್ತದೆ; ದೊಡ್ಡವರಾದಂತೆ ಅರ್ಥ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಕೆಲವರನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ಇಡುವುದು ಕಯ್ಯಲ್ಲ, ಅಭ್ಯಾಸ, ಕೋಪ, ಅಹಂಕಾರ. ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕಟ್ಟಲ್ಪಟ್ಟ ಕೃಷ್ಣನೇ ಇತರರನ್ನು ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸುವುದು ಈ ಲೀಲೆಯ ಸೌಂದರ್ಯ. ಕೃಪೆ ಬಹುಸಾರಿ ಮನೆಯ ಸರಳ ಕ್ಷಣಗಳಿಂದಲೇ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಈ ಕಥೆ ಹೇಳುತ್ತದೆ.