ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ತರಗತಿ ಕೊಠಡಿಯಲ್ಲಿ, ಶಾಲೆಯ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕಾಗಿ ಅಲಂಕಾರಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸಲು ಮಕ್ಕಳು ಸೇರಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಕಾಗದದ ಹಾರಗಳು, ಬಣ್ಣಹಚ್ಚಿದ ಫಲಕಗಳು, ಮಣ್ಣಿನ ದೀಪಗಳು ಕೊಠಡಿಗೆ ಉಲ್ಲಾಸ ತುಂಬಿದ್ದವು. ಶಿಕ್ಷಕಿ ಮಕ್ಕಳು ಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ನಂಬಿದ್ದಳು.

ಒಂದು ರಿಬ್ಬನ್ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಕೈ ಚಾಚಿದಾಗ, ಒಂದು ಮಗು ತಪ್ಪಾಗಿ ಬಣ್ಣದ ಮಣ್ಣಿನ ದೀಪವನ್ನು ಕೆಳಗೆ ತಳ್ಳಿತು. ಅದು ಎರಡು ತುಂಡುಗಳಾಯಿತು. ಶಬ್ದ ಚಿಕ್ಕದಾಗಿದ್ದರೂ, ಅಚಾನಕ್ ಬಂದ ಮೌನದಲ್ಲಿ ಅದು ತುಂಬಾ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಅನಿಸಿತು.

ಒಂದು ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ, ನಡೆದದ್ದನ್ನು ತಿಳಿಯದಂತೆ ಮೌನವಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯಬಹುದೇ ಎಂದು ಆ ಮಗು ಯೋಚಿಸಿತು. ಯಾರೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ನೋಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ಹಿಂದೆ ಸರಿಯುವುದು ಸುಲಭವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಒಳಗಿನ ಅಶಾಂತಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಲೇ ಹೋಯಿತು.

ಕೊನೆಗೆ ಆ ಮಗು ಶಿಕ್ಷಕಿಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, "ಕ್ಷಮಿಸಿ, ಈ ದೀಪ ನನ್ನ ತಪ್ಪಿನಿಂದ ಒಡೆದುಹೋಯಿತು" ಎಂದು ಹೇಳಿತು. ಶಿಕ್ಷಕಿ ಗದರಿಸಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಸತ್ಯ ಹೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ ಧನ್ಯವಾದ ಹೇಳಿದರು. ಇಬ್ಬರೂ ತಾತ್ಕಾಲಿಕವಾಗಿ ಅಂಟಿಸಲು ಗ್ಲೂ ತರಿಸಿದರು. ಇನ್ನೊಬ್ಬ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಶಾಲೆಯ ನಂತರ ಹೊಸ ದೀಪ ಮಾಡಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ ಎಂದನು.

ದಿನದ ಅಂತ್ಯದ ವೇಳೆಗೆ ಆ ಒಡೆದ ದೀಪವು ಕೇವಲ ತಪ್ಪಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಅದು ಇಡೀ ತರಗತಿಗೆ ಒಂದು ಪಾಠವಾಗಿತ್ತು. ಸತ್ಯ ಹೇಳುವುದು ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಕಷ್ಟವೆನಿಸಬಹುದು, ಆದರೆ ಅದು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಹಗುರಗೊಳಿಸಿ ಜನರನ್ನು ಹತ್ತಿರ ತರುತ್ತದೆ ಎಂದು ಎಲ್ಲರೂ ಕಂಡರು. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಈ ಕಥೆ ಮೃದುವಾಗಿ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ: ಸತ್ಯವು ಯಾರನ್ನೂ ನಾಚಿಕೆಪಡಿಸಿ ಗೆಲ್ಲಲಿಲ್ಲ; ಒಬ್ಬ ಮಗುವಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವ ಧೈರ್ಯವನ್ನೂ, ಉಳಿದವರಿಗೆ ದಯೆಯಿಂದ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುವ ಅವಕಾಶವನ್ನೂ ನೀಡಿ ಗೆದ್ದಿತು.