ಆ ವರ್ಷ ಬೆಸಿಗೆ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಕಠಿಣವಾಗಿ ಬಂತು. ಕೆರೆಗಳು ಕುಗ್ಗಿದವು. ದಾರಿಗಳು ಧೂಳಿನಿಂದ ತುಂಬಿದವು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನೀರಿನ ಪಾತ್ರೆಗಳು ಇನ್ನಷ್ಟು ಜಾಗ್ರತೆಯಿಂದ ಬಳಕೆಯಾಗಬೇಕಾಯಿತು. ಹಳ್ಳಿಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಬಾವಿಯೇ ಎಲ್ಲರ ಆಶ್ರಯವಾಯಿತು. ಮೊದಲು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿದ್ದ ಅದೇ ಬಾವಿ ಈಗ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಯಿತು: ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಾಕಾಗುತ್ತದೆಯೇ?

ಮೊದಲು ಜನರು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬೇಗ ಬಂದು ನೀರು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು. ನಂತರ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಪಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ತಂದರು. ಕೆಲವರು ಭಯದಿಂದ ಅಗತ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ತುಂಬಿಕೊಂಡರು. ಭಯ ವೇಗವಾಗಿ ಹಬ್ಬುತ್ತದೆ. ಅದರಿಂದ ಬಾವಿಯ ಬಳಿಯ ಸಾಲು ಸ್ನೇಹದ ಸಾಲಾಗಿರದೆ, ಅನುಮಾನಗಳ ಸಾಲಾಯಿತು. ಯಾರು ಹೆಚ್ಚು ತೆಗೆದುಕೊಂಡರು ಎಂಬುದೇ ಚರ್ಚೆಯಾಗತೊಡಗಿತು.

ಈ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ಕಾವ್ಯ ಎಂಬ ಹುಡುಗಿ ಮತ್ತು ಅವಳ ತಾತ ಗಮನಿಸಿದರು. ತಾತ ಹೇಳಿದರು: “ಬಿಸಿಲು ಬಾವಿಯನ್ನು ಒಣಗಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ಭಯ ಮೊದಲು ಹಳ್ಳಿಯ ಮನಸ್ಸನ್ನೇ ಒಣಗಿಸುತ್ತದೆ.” ಆ ಮಾತು ಕಾವ್ಯ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿಯಿತು. ಮರುದಿನ ಅವಳು ಒಂದು ಸರಳ ಸಲಹೆ ನೀಡಿದಳು: ಎಲ್ಲರೂ ಭಯದಿಂದ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಬದಲು, ಸಮಯ, ಪ್ರಮಾಣ ಮತ್ತು ಆದ್ಯತೆಯನ್ನು ಒಟ್ಟಿಗೆ ನಿಗದಿಪಡಿಸೋಣ.

ಮೊದಲಿಗೆ ಕೆಲವರಿಗೆ ಇದು ಕಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಬೇಗನೆ ಅದರಲ್ಲಿ ನೆಮ್ಮದಿ ಕಂಡುಬಂತು. ಮೊದಲು ಹಿರಿಯರು, ಮಕ್ಕಳು, ಪಶುಗಳು, ಅಡುಗೆ. ನಂತರ ಇತರೆ ಅಗತ್ಯಗಳು. ಕ್ರಮ ಬಂದಿದೆ. ವ್ಯರ್ಥ ಕಡಿಮೆಯಾಯಿತು. ಹೆಚ್ಚು ತೆಗೆದುಕೊಂಡವರು ಸ್ವಲ್ಪ ಹಿಂದಿರುಗಿಯೂ ಇಟ್ಟರು. ನೀರು ಹೊಸದಾಗಿ ಹುಟ್ಟಲಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಉಳಿಸುವ ಜ್ಞಾನ ಹುಟ್ಟಿತು.

ಮಳೆ ತಕ್ಷಣ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಬಾವಿ ಉಳಿಯಿತು. ಅದಕ್ಕಿಂತ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಹಳ್ಳಿಯ ಬಾಂಧವ್ಯವೂ ಉಳಿಯಿತು. ಜನರು ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಮಾತಾಡತೊಡಗಿದರು. ಒಬ್ಬರ ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ಎತ್ತಲು ಸಹಾಯಮಾಡಿದರು. ಕಾವ್ಯ ಆಗ ಅರಿತಳು: ನೀರಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ವಿಶ್ವಾಸವೂ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಆಗ ಕೊರತೆಯ ಕಾಲದಲ್ಲೂ ಒಂದು ಸಮುದಾಯ ಒಣಗಿಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ.