ಹಳ್ಳಿಯ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಆರಿನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿಗೆ ಎಲ್ಲದರ ಫಲ ಬೇಗ ಬೇಕಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಬೀಜ ಬಿತ್ತಿದರೆ ಮರುದಿನವೇ ಮೊಳಕೆ ಬರಬೇಕು. ಹೊಸ ಕೌಶಲ್ಯ ಕಲಿತರೆ ಅದೇ ದಿನ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬರಬೇಕು. “ಒಳ್ಳೆಯ ವಿಷಯಗಳಿಗೆ ಸಮಯ ಬೇಕು” ಎಂದು ದೊಡ್ಡವರು ಹೇಳಿದರೆ ಅವನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ, ಆದರೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟು ನಂಬುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಒಂದು ದಿನ ತಾತನ ಜೊತೆ ಅಂಗಣ ಸ್ವಚ್ಛ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಬೀಜ ಸಿಕ್ಕಿತು. “ಇದು ಹಳೆಯ ಬೇವುಮರದಿಂದ ಬಿದ್ದದ್ದು. ಒಮ್ಮೆ ಯಾರಾದರೂ ಇತರರಿಗೆ ನೆರಳು ಕೊಡುವ ಮರ ಬೆಳೆಸಲು ಬಯಸಬಹುದು ಎಂದು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದೆ” ಎಂದು ತಾತ ಹೇಳಿದರು. ಆರಿನ್ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟನು. ಅವರು ಬಾವಿಯ ಬಳಿಯ ಒಣಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ಗುಂಡಿ ಮಾಡಿ ಬೀಜ ಬಿತ್ತಿದರು. ಸ್ವಲ್ಪ ನೀರು ಸುರಿದರು.

ಮುಂದಿನ ದಿನ ಆರಿನ್ ಓಡಿ ಬಂದು ನೋಡಿದನು. ಏನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಮೂರನೇ ದಿನವೂ ಇಲ್ಲ. ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ಬಳಿಕ ಅವನು ಬೇಸತ್ತು, “ಇದು ಒಳ್ಳೆಯ ಬೀಜವಲ್ಲವೇನೋ” ಎಂದನು. ತಾತ ಶಾಂತವಾಗಿ, “ನೀನು ನಿನ್ನ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರು. ಬೀಜ ಅದರ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ” ಎಂದರು. ಆರಿನ್ ಗೆ ಆ ಉತ್ತರ ತಕ್ಷಣ ಮನಸಿಗೆ ಬಂದಿಲ್ಲ. ಅವನಿಗೆ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣುವ ಫಲ ಬೇಕಿತ್ತು.

ಆದರೂ ಅವನು ಪ್ರತಿದಿನ ಸ್ವಲ್ಪ ನೀರು ಹಾಕುತ್ತಲೇ ಹೋದನು. ಮಣ್ಣು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿದೆಯೇ ಎಂದು ನೋಡಿದನು. ಮೇಲಿನ ಸಣ್ಣ ಕಲ್ಲುಗಳನ್ನು ತೆಗೆದನು. ಹೀಗೆ ಮಾಡುತ್ತಾ ಅವನು ಮೊದಲೇ ಗಮನಿಸದ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ನೋಡಲು ಶುರುಮಾಡಿದನು. ತೇವ ಬಂದಾಗ ಮಣ್ಣಿನ ಬಣ್ಣ ಹೇಗೆ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ, ಬಿಸಿಲು ಅದನ್ನು ಎಷ್ಟು ಬೇಗ ಒಣಗಿಸುತ್ತದೆ, ಗೋಡೆಯ ನೆರಳು ಎಲ್ಲೆ ಹೆಚ್ಚು ನಿಂತಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದನು. ಮೊಳಕೆ ಹೊರಬರುವ ಮೊದಲು ಆರಿನ್ ಒಳಗೆ ಅರಿವು ಬೆಳೆದಿತ್ತು.

ಒಂದು ದಿನ ಮೋಡಗಳು ಕವಿದುವು. ಒಣಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಮಳೆಯ ವಾಸನೆ ತುಂಬಿತು. ಹಳ್ಳಿ ಜನರು ಆಕಾಶವನ್ನು ನೋಡಿದರು. ಮಳೆ ಬಂದಾಗ ಅದು ಆತುರದಲ್ಲಿ ಬರಲಿಲ್ಲ; ನಿಧಾನವಾಗಿ, ಆಳವಾಗಿ ಬಂತು. ಎರಡು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಮಣ್ಣನ್ನು ತಳ್ಳಿಕೊಂಡು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಬಂದ ಚಿಕ್ಕ ಹಸಿರು ಬಾಗುವನ್ನು ಆರಿನ್ ಕಂಡನು. ಅದು ದೊಡ್ಡ ಅದ್ಭುತದಂತೆ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಅದು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರೀತಿಯ ಉತ್ತರವಾಗಿತ್ತು.

ಅಂದು ಅವನು ಅರಿತನು: ಬೆಳವಣಿಗೆ ಎಂದರೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣುವ ಜಾಗದಲ್ಲೇ ಆರಂಭವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅನೇಕ ನಿಜವಾದ ಬದಲಾವಣೆಗಳು ಮೊದಲು ಅಡಗಿಯೇ ಇರುತ್ತವೆ. ಮಳೆಯನ್ನು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಬೀಜ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ; ತಾಳ್ಮೆಯನ್ನು ಕಲಿಯಲು ಆರಿನ್ ಕೂಡ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದನು. ನಂತರ ಆ ಮರ ನೆರಳು ನೀಡಿದಾಗ ಅವನಿಗೆ ಹೆಮ್ಮೆ ತಂದದ್ದು ಬೀಜ ಬಿತ್ತಿದ ದಿನವಲ್ಲ; ಕಾಣದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಕಾಳಜಿ ಬಿಡದೆ ಮುಂದುವರಿದಿದ್ದುದೇ.