ಹೊಲಗಳ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಜೆಗಳು ಬಹಳ ಶಾಂತವಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಒಂದು ಮಳೆಯ ಸಂಜೆ ಗಾಳಿ ಮತ್ತು ಮಳೆ ಸೇರಿ ಅನೇಕ ಮನೆಗಳ ದೀಪಗಳನ್ನು ಆರಿಸಿಬಿಟ್ಟವು. ಬೀದಿಗಳು ಕತ್ತಲಾದವು. ಎಲ್ಲರೂ ಸುರಕ್ಷಿತರಿದ್ದರೂ ಪರಿಚಿತ ಹಳ್ಳಿಯೇ ಕ್ಷಣಕಾಲ ಅನ್ಯವಾಗಿ ತೋರುತ್ತಿತ್ತು.

ಮೀರಾ ಎನ್ನುವ ಮಗು ತನ್ನ ಅಜ್ಜಿಯೊಂದಿಗೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅವರ ಮನೆಯ ಸಣ್ಣ ಮಣ್ಣಿನ ದೀಪ ಮಾತ್ರ ಉಳಿದಿತ್ತು. ಮೀರಾ ಅದನ್ನು ತನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಳು. ಅಜ್ಜಿ ಕೇಳಿದಳು: 'ಇಷ್ಟು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಯಾಕೆ ಹಿಡಿದಿದ್ದೀಯ?' ಮೀರಾ ಉತ್ತರಿಸಿತು: 'ನಾವು ಈ ಬೆಳಕನ್ನು ಹಂಚಿದರೆ ನಮ್ಮ ಬೆಳಕು ಕಡಿಮೆ ಆಗಬಹುದೇ?' ಅಜ್ಜಿ ಏನೂ ಹೇಳದೆ ದೀಪವನ್ನು ಬಾಗಿಲಿನ ಬಳಿಗೆ ತರಲು ಹೇಳಿದಳು.

ಅಲ್ಲಿ നിന്ന് ಅವರು ನೆರೆಮನೆಯ ಆರಿದ ದೀಪವನ್ನು ಹೊತ್ತಿಸಿದರು. ಮೊದಲ ದೀಪದ ಬೆಳಕು ಕಡಿಮೆಯಾಗಲಿಲ್ಲ. ನಂತರ ಇನ್ನೊಂದು, ಮತ್ತೊಂದು ಮನೆ ಹೊಳೆಯತೊಡಗಿದವು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಬೀದಿ ಬೆಳಕಿನಿಂದ ತುಂಬಿತು. ಮುಖಗಳಲ್ಲಿ ನೆಮ್ಮದಿ ಮರಳಿತು. ಮೀರಾಗೆ ಆಗ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಯಿತು: ಕೆಲವು ಒಳ್ಳೆಯವುಗಳನ್ನು ಹಂಚಿದರೆ ಅವು ಕಡಿಮೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತವೆ.

ಆ ರಾತ್ರಿ ನಂತರ ಮೀರಾ ಈ ಪಾಠವನ್ನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊಂಡಳು. ಪಾಠ ಅರ್ಥವಾಗದ ಸ್ನೇಹಿತನಿಗೆ ಹೇಳಿಕೊಡುವುದು, ಭಯಪಟ್ಟ ಮಗುವಿನ ಬಳಿ ಇರುವುದು, ಸಹಾಯ ಬೇಕಾದವರಿಗೆ ಕೈಹಾಕುವುದು ಎಲ್ಲವೂ ಬೆಳಕನ್ನು ಹಂಚಿದಂತೆಯೇ ಅನ್ನಿಸಿತು. ದೀಪವು ಹೊಳೆಯುವ ಉತ್ತಮ ಮಾರ್ಗ ಅದು ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಬದುಕನ್ನೂ ಹೊಳೆಯಿಸುವುದೇ ಎಂದು ಅವಳು ಅರಿತುಕೊಂಡಳು.