ಅರಣ್ಯದ ಶಾಂತ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಶಬರಿಯ ಸಣ್ಣ ಆಶ್ರಮವಿತ್ತು. ಅವಳ ಬಳಿ ಅರಮನೆ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಸಂಪತ್ತು ಇರಲಿಲ್ಲ, ದೊಡ್ಡ ಹೆಸರು ಕೂಡ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವಳ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಗಾಢವಾದ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಇತ್ತು. ಒಂದು ದಿನ ರಾಮನು ತನ್ನ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ಅವಳ ಗುರು ಹೇಳಿದರು. ಆ ಮಾತಿನ ನಂತರ ಶಬರಿಗಾಗಿ ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಸಾಮಾನ್ಯ ದಿನವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಅದು ಸ್ವಾಗತದ ಸಿದ್ಧತೆಯಾಯಿತು.

ಅವಳು ಪ್ರತಿದಿನ ದಾರಿಯನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ, ನೀರು ಇಡುತ್ತಾಳೆ, ಬರುವವರು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಜಾಗ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಕಾಡಿನಿಂದ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ತರുമ്പോಳು ಒಂದೊಂದನ್ನು ಜಾಗ್ರತೆಯಿಂದ ಆರಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಮಧುರವಾದವುಗಳನ್ನೇ ಬೇರ್ಪಡಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ರಾಜನಿಗಾಗಿ ಅಲ್ಲ; ತನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಈಗಾಗಲೇ ಪ್ರೀತಿಸಿದ ಧರ್ಮದ ಆಗಮನಕ್ಕಾಗಿ.

ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆಯುತ್ತವೆ. “ಇನ್ನೂ ಬರದವನಿಗಾಗಿ ಇಷ್ಟು ವರ್ಷ ಏಕೆ ಕಾಯಬೇಕು?” ಎಂದು ಯಾರಾದರೂ ಕೇಳಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಶಬರಿಗೆ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಖಾಲಿ ಕಾಲವಲ್ಲ. ಅದು ಸೇವೆ. ದಾರಿಯನ್ನು ಬುಹಾರಿಸುವಾಗ ಮನವೂ ಸ್ವಚ್ಛವಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಅವಳಿಗೆ ಅನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಆರಿಸುವಾಗ ಪ್ರೀತಿ ಎಂದರೆ ಕೊಡುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಗಮನದಿಂದ ಕೊಡುವುದೂ ಹೌದು ಎಂದು ಅವಳು ಕಲಿತಳು.

ಒಂದು ದಿನ ರಾಮ ಮತ್ತು ಲಕ್ಷ್ಮಣ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದರು. ಶಬರಿಯ ಕಣ್ಣುಗಳು ಆನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿದವು. ಹಲವು ವರ್ಷಗಳ ಸಿದ್ಧತೆ ಒಂದು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅರ್ಥ ಪಡೆದುಕೊಂಡಿತು. ಅವಳು ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಸಮರ್ಪಿಸಿದಳು. ಕುಟುಂಬಗಳಿಗೆ ಹೇಳುವ ಈ ಮೃದುವಾದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯವಾದದ್ದು ಆಚರಣೆ ಅಲ್ಲ; ಹೃದಯದ ಶುದ್ಧತೆ. ರಾಮನು ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಶಬರಿಯ ಪ್ರೀತಿ, ತಾಳ್ಮೆ ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದನು.

ಶಬರಿ ಮಹತ್ವದ್ದಾದುದು ಅವಳ ಬಳಿ ದೊಡ್ಡದೇನೋ ಇದ್ದುದರಿಂದ ಅಲ್ಲ. ಸಾಮಾನ್ಯ ದಿನಗಳನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸಿದ್ದರಿಂದ. ಬಹುಕಾಲ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರೂ ಅವಳ ಮನಸ್ಸು ಕಠಿಣವಾಗಲಿಲ್ಲ; ಇನ್ನಷ್ಟು ಮೃದುಗೊಂಡಿತು. ಮನಸ್ಸು ಸಿದ್ಧವಾಗಿದ್ದರೆ ಸಣ್ಣ ಆಶ್ರಮವೇ ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರ ಸ್ವಾಗತಸ್ಥಳವಾಗಬಹುದು ಎಂಬುದನ್ನು ಅವಳು ತೋರಿಸಿದಳು.

ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ಕುಟುಂಬಗಳು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಹೇಳುತ್ತವೆ. ನಿಜವಾದ ಸ್ವಾಗತ ವೈಭವದಿಂದ ಬರುವುದಿಲ್ಲ; ಮನಸ್ಸಿನ ಸತ್ಯದಿಂದ ಬರುತ್ತದೆ. ಪ್ರೀತಿಯ ಜೊತೆ ಸೇರಿದ ತಾಳ್ಮೆ ಎಂದಿಗೂ ವ್ಯರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಶಬರಿಯ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸಹನೆಯನ್ನು, ದೊಡ್ಡವರಿಗೆ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ನೆನಪಿಸುತ್ತದೆ.