ಗೋಕುಲದಲ್ಲಿ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದರೆ ಹಾಲಿನ ವಾಸನೆ, ಮೊಸರು ಮೃದುವಾಗುವ ಕ್ಷಣ, ಬೆಣ್ಣೆ ಕಡೆಯುವ ಕೈಗಳ ಲಯ ಎಲ್ಲವೂ ಸೇರಿ ಬರುತ್ತವೆ. ಆ ಬೆಣ್ಣೆ ಆಹಾರ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ. ಮನೆಯ ಮಹಿಳೆಯರ ಶ್ರಮ, ಕುಟುಂಬದ ಸಿಹಿ ಮತ್ತು ದಿನನಿತ್ಯದ ಕಾಳಜಿಯ ಗುರುತು ಅದು. ಆದ್ದರಿಂದ ಕೃಷ್ಣನು ಬೆಣ್ಣೆ ಮಡಕೆಗಳ ಬಳಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡರೆ, ಜನರ ಮನದಲ್ಲಿ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಜೊತೆಗೆ ನಗು ಕೂಡ ಮೂಡುತ್ತಿತ್ತು.

ಗೋಪಿಯರು ಬೆಣ್ಣೆಯನ್ನು ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೆಲವರು ಅದನ್ನು ಕತ್ತಲ ಕೋನದಲ್ಲಿ ಮರೆಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಈ ಬಾರಿ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಅವನ ಗೆಳೆಯರು ಕೂಡ ತಮ್ಮದೇ ಯೋಜನೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡೇ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಂದು ಪೀಠ, ಒಂದು ತಲೆಕೆಳಗಿನ ಮಡಕೆ, ಒಬ್ಬರ ಭುಜದ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ಹತ್ತುವುದು, ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಕಂಗೊಳಿಸುವ ಕೃಷ್ಣನ ಕಣ್ಣುಗಳು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಲ್ಲೇ ಮಡಕೆ ಮತ್ತೆ ಹಗುರವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ದೂರುಗಳು ಯಶೋದೆಯ ಮನೆಗೆ ಖಂಡಿತ ಬರುತ್ತಿದ್ದುವು. ಆದರೆ ಅವು ಕೋಪದ ದೂರುಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ನಗುವಿನ ಕಥೆಗಳಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದುವು. “ಎಷ್ಟು ಮರೆಮಾಡಿದರೂ ಅದನ್ನೇ ಮೊದಲು ಕಂಡುಕೊಂಡ” ಎಂದು ಒಬ್ಬಳು ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ. “ಅಷ್ಟು ನಿರಪರಾಧಿಯಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದ, ಗದರಿಸಬೇಕು ಎನ್ನುವುದೇ ಮರೆತುಹೋಯಿತು” ಎಂದು ಇನ್ನೊಬ್ಬಳು ನಗುತ್ತಾಳೆ. ಯಶೋದೆ ಹೊರಗೆ ಕಠಿಣವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿದರೂ, ಈ ಮಗುವು ಬೆಣ್ಣೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಮನೆಮಂದಿಯ ದಣಿವನ್ನು ಕರಗಿಸುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದು ಅವಳಿಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು.

ಈ ಕಥೆಯ ಸಿಹಿ ಕೃಷ್ಣನು ಬೆಣ್ಣೆಯನ್ನು ತನ್ನಲ್ಲೇ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳದೇ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ ಇದೆ. ಅವನು ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಕರೆಯುತ್ತಾನೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕೋತಿಗಳಿಗೂ ಕೊಡುತ್ತಾನೆ. ಹೀಗೆ ಬೆಣ್ಣೆ ಗುಪ್ತ ಸವಿಯಲ್ಲ, ಹಂಚಿದ ಸಂತೋಷವಾಗುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ “ಮಾಖನ್ ಚೋರ್” ಎಂಬ ಹೆಸರು ಬೈಗುಳವಲ್ಲ, ಮಮತೆಯ ಹೆಸರು ಆಯಿತು.

ಕುಟುಂಬಗಳು ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೇಳುವಾಗ ಒಂದು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಪಾಠವನ್ನೂ ಸೇರಿಸುತ್ತವೆ. ಪ್ರೀತಿಯಿಲ್ಲದ ಕುಟುಕಾಟ ನೋವು ಕೊಡುತ್ತದೆ. ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಬಂದ ಆಟ ಮಾತ್ರ ಮನಗಳನ್ನು ಹತ್ತಿರ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಗೋಕುಲದಲ್ಲಿ ಬೆಣ್ಣೆ ಕಡಿಮೆಯಾದಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಪ್ರೀತಿ ಹೆಚ್ಚಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಈ ಕಥೆ ಇಂದಿಗೂ ನಗೆಯೊಂದಿಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತದೆ.