ಮಕ್ಕಳು ಹನುಮಂತನನ್ನು ಅವನ ಶಕ್ತಿಗಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಅವನ ಮೃದು ಹೃದಯವೂ ಅಷ್ಟೇ ಮಹತ್ವದದು. ಸೀತೆಗೆ ರಾಮನ ಉಂಗುರ ತಲುಪಿಸುವ ಕ್ಷಣ ಈ ಸತ್ಯವನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರವಾಗಿ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಇದು ಗರ್ಜನೆಯ ಜಯಕಥೆಯಲ್ಲ. ಇದು ಕಾಯುತ್ತಿರುವ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಆಶೆಯನ್ನು ಜಾಗ್ರತೆಯಿಂದ ತಲುಪಿಸುವ ಸೇವೆಯ ಕಥೆ.
ಅಶೋಕವನಕ್ಕೆ ಬಂದ ಕೂಡಲೇ ಹನುಮಂತನು ತನ್ನನ್ನು ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಮೊದಲು ಗಮನಿಸುತ್ತಾನೆ. ಸೀತೆಯ ಮನದಲ್ಲಿ ಅಚಾನಕ ಭಯ ಹುಟ್ಟಬಾರದು ಎಂದು ಅವನು ತಿಳಿದಿದ್ದಾನೆ. ಸಹಾಯ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಸಂದೇಶ ನೀಡುವುದು ಅಲ್ಲ; ಅದನ್ನು ಹೇಗೆ, ಯಾವಾಗ ಹೇಳಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನೂ ಅರಿಯುವುದು. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನು ಮೊದಲು ರಾಮನನ್ನು ನೆನಪಿಸುವ ಮಾತುಗಳ ಮೂಲಕ ವಿಶ್ವಾಸದ ದಾರಿಯನ್ನು ತೆರೆಯುತ್ತಾನೆ.
ನಂತರ ಅವನು ಉಂಗುರವನ್ನು ಸಮರ್ಪಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅದು ಸಣ್ಣ ಚಿಹ್ನೆಯಂತಿದ್ದರೂ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಅರ್ಥ ಹೊರುತ್ತದೆ. “ನಿನ್ನನ್ನು ಮರೆಯಲಾಗಿಲ್ಲ” ಎಂಬ ಸ್ಪಷ್ಟ ಭರವಸೆ ಅದಾಗುತ್ತದೆ. ದೂರ ಇನ್ನೂ ಇದೆ. ಕಾಯುವಿಕೆಯೂ ಮುಗಿದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆಶೆ ಈಗ ಕಲ್ಪನೆ ಅಲ್ಲ; ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿಯಬಹುದಾದ ಸತ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.
ಈ ಕಥೆಯ ಮತ್ತೊಂದು ಮಧುರತೆ ಹನುಮಂತನು ತನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡದಿರುವುದರಲ್ಲಿ ಇದೆ. ತನ್ನ ಪ್ರಯಾಣದ ಕಷ್ಟವನ್ನು ಅವನು ಮುಂದಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಸೀತೆಯ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಧೈರ್ಯ ಮತ್ತೆ ನಿಲ್ಲಬೇಕು ಎಂಬುದೇ ಅವನ ಉದ್ದೇಶ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನು ಕೇವಲ ದೂತನಲ್ಲ; ದುಃಖ ಮತ್ತು ಆಶೆಯ ನಡುವೆ ಸೇತುವೆಯಾಗುತ್ತಾನೆ.
ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ಕುಟುಂಬಗಳು ಮರುಮರು ಹೇಳುತ್ತವೆ. ಸಣ್ಣ ಗುರುತು, ನಿಜವಾದ ಮಾತು, ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹ ಸಂದೇಶ ಒಂದೇ ಹೃದಯದ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಬಹುದು. ಹನುಮಂತನು ಕಲಿಸುವುದು ಸ್ಪಷ್ಟ: ಬಲದ ಒಂದು ಉನ್ನತ ರೂಪ ಎಂದರೆ, ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಆಶೆಯನ್ನು ಅವರು ಮತ್ತೆ ಹಿಡಿಯುವವರೆಗೆ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಹೋಗುವುದು.