ಪಾಂಡವರಲ್ಲಿ ಭೀಮನು ತನ್ನ ಅಪಾರ ಬಲಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದ. ಅವನ ಹೆಜ್ಜೆಗಳಲ್ಲಿ ವೇಗ, ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಶಕ್ತಿ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಇತ್ತು. ತಾನು ಬಹಳ ಬಲಶಾಲಿ ಎಂಬ ಭಾವ ಅವನಿಗೆ ಸಹಜವಾಗಿತ್ತು. ಒಂದು ದಿನ ಕಾಡಿನ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ವೇಗವಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ದಾರಿಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ವೃದ್ಧ ವಾನರನು ಶಾಂತವಾಗಿ ಮಲಗಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡನು. ಅವನ ಬಾಲವೇ ದಾರಿಯನ್ನು ತಡೆದುಬಿಟ್ಟಿತ್ತು.
ಭೀಮನು ಮೊದಲು, “ನನ್ನ ದಾರಿಯಿಂದ ಬಾಲವನ್ನು ಸರಿಸು” ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. ವಾನರನು ನಿಧಾನವಾಗಿ, “ನನಗೆ ವಯಸ್ಸಾಗಿದೆ. ನಿನಗೆ ತುರ್ತು ಇದ್ದರೆ ನೀನೇ ಸ್ವಲ್ಪ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಮಾಡು” ಎಂದನು. ಭೀಮನಿಗೆ ಇದು ಬಹಳ ಸುಲಭವೆನಿಸಿತು. ದೊಡ್ಡ ಕಲ್ಲುಗಳನ್ನೇ ಎತ್ತುವ ತನಗೆ ಒಂದು ಬಾಲವನ್ನು ಸರಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲವೇ?
ಆದರೆ ಬಾಲ ಅಚಲವಾಗಿಯೇ ಇತ್ತು. ಭೀಮನು ಮತ್ತೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದನು. ಈ ಬಾರಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಶಕ್ತಿ ಬಳಸಿದನು. ಆದರೂ ಏನೂ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಈಗ ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಕೋಪಕ್ಕಿಂತ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಹೆಚ್ಚು ಕಂಡುಬಂತು. ತನ್ನಂಥ ಬಲಶಾಲಿಗೂ ಇದು ಸಾಧ್ಯವಾಗದಿದ್ದರೆ, ಎದುರಿರುವವನು ಸಾಮಾನ್ಯ ವಾನರನಲ್ಲ ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ಅರಿವಾಯಿತು.
ಭೀಮನು ವಿನಯದಿಂದ, “ನೀವು ಯಾರು?” ಎಂದು ಕೇಳಿದನು. ಆಗ ವಾನರನು ತನ್ನ ನಿಜಸ್ವರೂಪವನ್ನು ತೋರಿಸಿದನು. ಅವನೇ ಹನುಮಂತ. ಭೀಮನ ಮನಸ್ಸು ಗೌರವದಿಂದ ತುಂಬಿತು. ಹನುಮಂತನು ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದುದು ಸರಳವಾದರೂ ಗಂಭೀರವಾದ ಪಾಠ: ಶಕ್ತಿ ಮಹತ್ತರದ್ದು, ಆದರೆ ಅದು ವಿನಯ, ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ನಿಯಂತ್ರಣದೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿದಾಗಲೇ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತದೆ.
ಈ ಕಥೆ ಭೀಮನನ್ನು ಸಣ್ಣವನನ್ನಾಗಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಅವನನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಉನ್ನತಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಕಲಿಯುವ ಮನಸ್ಸುಳ್ಳ ಬಲವು ಕೇವಲ ದೇಹಬಲಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡದು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅಡ್ಡಿಯೂ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಾತ್ರ ಸರಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವು ಅಡ್ಡಿಗಳು ಗೌರವ, ಆತ್ಮಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಸಹನೆಯಿಂದ ಮಾತ್ರ ಸರಿಯುತ್ತವೆ. ಹನುಮಂತನು ಭೀಮನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ; ಅದಕ್ಕೆ ದಿಕ್ಕು ತೋರಿಸಿದನು.
ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ಕುಟುಂಬಗಳು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಹೇಳುತ್ತವೆ. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಇದು ಇಬ್ಬರು ಮಹಾಶಕ್ತಿಶಾಲಿಗಳ ಮನೋಹರ ಭೇಟಿಯಾಗಿದೆ. ದೊಡ್ಡವರಿಗೆ ಇದು ವಿನಯದ ಪಾಠ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ಶಕ್ತಿ ಎಷ್ಟು ಎಂಬುದಕ್ಕಿಂತ, ಅದನ್ನು ಹೇಗೆ ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ ಎಂಬುದೇ ಮುಖ್ಯ. ಹನುಮಂತ ಮತ್ತು ಭೀಮನ ಈ ಭೇಟಿ ಅದನ್ನೇ ನೆನಪಿಸುತ್ತದೆ.