ಕೆಲವು ಕಥೆಗಳು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮೊದಲು ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ತೋರುತ್ತವೆ; ನಂತರ ಜೀವನಪಾಠವಾಗುತ್ತವೆ. ಗಣೇಶನು ಮಹಾಭಾರತವನ್ನು ಬರೆಯುವ ಕಥೆ ಹಾಗೆ. ವ್ಯಾಸಮುನಿ ಧರ್ಮ, ಪ್ರಶ್ನೆ, ದುಃಖ, ಧೈರ್ಯ ಮತ್ತು ಮಾನವ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯಿಂದ ತುಂಬಿದ ಮಹಾಕಾವ್ಯವನ್ನು ರೂಪಿಸಿದ್ದರು. ಇಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಕೃತಿಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡು ತಪ್ಪಿಲ್ಲದೆ ಬರೆಯುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಕೆಲಸವಲ್ಲ.

ಆದ್ದರಿಂದ ವ್ಯಾಸರು ಗಣೇಶನನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿದರು. ಗಣೇಶನು ಒಪ್ಪಿದರೂ ಒಂದು ಷರತ್ತು ಇಟ್ಟನು: ವ್ಯಾಸರು ನಿಲ್ಲದೆ ಹೇಳಬೇಕು. ವ್ಯಾಸರೂ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಶ್ಲೋಕವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡ ಮೇಲೆ ಮಾತ್ರ ಗಣೇಶನು ಬರೆಯಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಈ ಕಥೆಯ ಸೌಂದರ್ಯವೇ ಇದಾಗಿದೆ. ವೇಗ ಮತ್ತು ಅರ್ಥೈಸಿಕೆ ಇಲ್ಲಿ ವಿರೋಧಿಗಳಲ್ಲ; ಜೊತೆಯಾಳುಗಳು.

ಕೆಲಸ ಆರಂಭವಾಯಿತು. ವ್ಯಾಸರು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು, ಗಣೇಶನು ಕೇಳಿ, ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಬರೆಯುತ್ತಾ ಹೋದನು. ಒಂದು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಬರೆಯುವ ಉಪಕರಣ ಮುರಿದಿತೆಂದು ಪರಂಪರೆ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಆಗಲೂ ಗಣೇಶನು ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ತನ್ನದೇ ದಂತವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಬರವಣಿಗೆಯನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿದನು. ಮೌಲ್ಯಯುತ ಕೆಲಸದ ಮುಂದೆ ಸಣ್ಣ ತೊಂದರೆ ಕಾರಣವಲ್ಲ ಎಂಬ ಸಂದೇಶ ಇದರಿಂದ ಮಕ್ಕಳ ಮನದಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ.

ಈ ಕಥೆ ಓದುವುದು, ಬರೆಯುವುದು, ಗಮನಿಸುವುದು ಮತ್ತು ದೊಡ್ಡ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ನಿಲ್ಲುವುದು ಎಲ್ಲವೂ ಪವಿತ್ರ ಗುಣಗಳು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಗಣೇಶನು ಇಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ವಿಘ್ನಹರ್ತನಲ್ಲ; ಕಷ್ಟ ಬಂದರೂ ಕೆಲಸವನ್ನು ಅರ್ಧದಲ್ಲೇ ಬಿಡದ ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಶಿಸ್ತಿನ ರೂಪವಾಗಿಯೂ ಉಳಿಯುತ್ತಾನೆ.