ಧನದ ದೇವನಾದ ಕುಬೇರನಿಗೆ ತನ್ನ ಐಶ್ವರ್ಯದ ಮೇಲೆ ಬಹಳ ಗರ್ವವಿತ್ತು. ಅವನ ಅರಮನೆ ಬಂಗಾರದಿಂದ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು, ರತ್ನಗಳಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕೋಣೆಯೂ ಸಮೃದ್ಧಿಯ ಪ್ರದರ್ಶನವಾಗಿತ್ತು. ಒಂದು ದಿನ ತನ್ನ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಮೆಚ್ಚುವಂತೆ ದೊಡ್ಡ ಭೋಜನವನ್ನು ಏರ್ಪಡಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಅವನು ಯೋಚಿಸಿದ. ಆ ಯೋಚನೆಯಲ್ಲಿ ಆತಿಥ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಪ್ರದರ್ಶನದ ಮನಸ್ಸೇ ಹೆಚ್ಚು ಇತ್ತು.

ವಿಶೇಷ ಅತಿಥಿಯಾಗಿ ಗಣೇಶನನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಲಾಯಿತು. “ಇಂತಹ ಊಟ ಯಾರೂ ನೋಡಿರಲಿಲ್ಲ” ಎಂದು ಕುಬೇರನು ಗರ್ವದಿಂದ ಹೇಳಿದ. ಗಣೇಶನು ಶಾಂತವಾಗಿ ಬಂದನು. ಬೆಳ್ಳಿ ಪಾತ್ರೆಗಳು, ಸಿಹಿತಿನಿಸುಗಳು, ಹಣ್ಣುಗಳು, ಬಗೆಬಗೆಯ ಪದಾರ್ಥಗಳು ಒಂದಾದ ಮೇಲೊಂದು ತರಲ್ಪಟ್ಟವು. ಮೊದಲಿಗೆ ಕುಬೇರನಿಗೆ ತನ್ನ ವೈಭವ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ವಿಸ್ಮಯಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ ಎನ್ನಿಸಿತು.

ಗಣೇಶನು ಮೊದಲ ತಟ್ಟೆ ತಿಂದನು. ನಂತರ ಎರಡನೆಯದು, ಮೂರನೆಯದು, ಇನ್ನೂ ಹಲವು. ಅಡುಗೆಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ದೊಡ್ಡ ಪಾತ್ರೆಗಳು ಖಾಲಿಯಾಗಲು ಶುರುವಾಯಿತು. ಕುಬೇರನ ಮುಖದ ಗರ್ವ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಆತಂಕವಾಗಿ ಬದಲಾಯಿತು. ಇಷ್ಟೊಂದು ಐಶ್ವರ್ಯ ಇದ್ದರೂ ಅತಿಥಿಯನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿಯಿತು.

ಕುಟುಂಬಗಳಿಗೆ ಹೇಳುವ ಮೃದುವಾದ ರೂಪದಲ್ಲಿ, ಕುಬೇರನು ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದು ಶಿವಪಾರ್ವತಿಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಅವರು ಅವನಿಗೆ ಹೊಸ ಖಜಾನೆಯನ್ನು ಕೊಡೋದಿಲ್ಲ. “ಸರಳವಾಗಿ, ಅಹಂಕಾರವಿಲ್ಲದೆ, ಸತ್ಯಭಾವದಿಂದ ಅರ್ಪಿಸು” ಎಂದು ಮಾತ್ರ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಕುಬೇರನು ಮರಳಿ ಬರುತ್ತಾನೆ. ಈ ಬಾರಿ ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಸರಳ ನೈವೇದ್ಯವಿದೆ. ಆದರೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ವಿನಯವಿದೆ.

ಗಣೇಶನು ಅದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ಕ್ಷಣವೇ ಎಲ್ಲವೂ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ. ಕುಬೇರನು ಆಗ ಅರಿಯುತ್ತಾನೆ: ಆತಿಥ್ಯದ ಮಹತ್ವ ಪಾತ್ರೆಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ, ಮನಸ್ಸಿನ ನಿಜಾಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಇದೆ. ಐಶ್ವರ್ಯ ಮೇಜನ್ನು ತುಂಬಬಹುದು, ಆದರೆ ವಿನಯವಿಲ್ಲದೆ ಹೃದಯ ತುಂಬಲಾರದು. ಆ ದಿನ ಅವನು ಬಂಗಾರಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಪಾಠ ಕಲಿತನು.

ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಈ ಕಥೆ ಕುಟುಂಬಗಳಿಗೆ ತುಂಬ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಇದು ಆಸಕ್ತಿದಾಯಕ ಭೋಜನಕಥೆ. ದೊಡ್ಡವರಿಗೆ ಇದು ವಿನಯದ ನೆನಪು. ನಿಜವಾದ ಮಹತ್ವ ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಎಷ್ಟು ಇದೆ ಎನ್ನುವುದಲ್ಲ, ಅದನ್ನು ಹೇಗೆ ನೀಡುತ್ತೇವೆ ಎನ್ನುವುದರಲ್ಲಿ ಇದೆ. ಸರಳವಾದ ಅರ್ಪಣೆಯೂ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಬಂದರೆ ದೊಡ್ಡ ಭೋಜನಕ್ಕಿಂತ ಮಿಗಿಲಾಗಬಹುದು.