ಗೋಕುಳದಲ್ಲಿ ಬಾಲಕೃಷ್ಣನ ಲೀಲಗಳು ಎಂದಿಗೂ ಸಾದಾರಣವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಬೆಣ್ಣೆ ಕದ್ದುಕೊಳ್ಳುವುದು, ನಗುತ್ತಾ ಓಡುವುದು, ಮತ್ತೆ ಎಲ್ಲರ ಮನ ಗೆಲ್ಲುವುದು ಅವನ ಮುದ್ದಾದ ಸ್ವಭಾವ. ಆದರೆ ದಾಮೋದರ ಲೀಲೆ ಕೇವಲ ಚಿಕ್ಕ ಶರಾರತಿಯ ಕಥೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ. ಪ್ರೀತಿ ಎಷ್ಟು ಆಳವಾಗಿ ಕಟ್ಟಬಲ್ಲದು ಎಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸುವುದರಿಂದಲೇ ಅದು ಕುಟುಂಬಗಳಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತದೆ.

ಒಂದು ದಿನ ಯಶೋದೆ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಯೊಂದಿಗಿನ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಪಾಠ ಬೇಕೆಂದುಕೊಂಡಳು. ಅದು ಕಠಿಣ ಕೋಪವಲ್ಲ. ಎಂದೂ ನಿಲ್ಲದೆ ಓಡಾಡುವ ತನ್ನ ಮಗನು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಶಾಂತವಾಗಿ ಇರಲಿ ಎನ್ನುವ ತಾಯಿಯ ಮನಸ್ಸು. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಅವಳು ಅವನನ್ನು ಒಂದು ಉರಲಿಗೆ ಮೃದುವಾಗಿ ಕಟ್ಟಿ ನೋಡಿದಳು. ಆದರೆ ಪ್ರತೀ ಸಾರಿ ಹಗ್ಗ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಡಿಮೆಯಾಯಿತು. ಇನ್ನೊಂದು ತುಂಡು ಸೇರಿಸಿತು. ಮತ್ತೆ ಕಡಿಮೆ. ಮತ್ತೆ ಸೇರಿಸಿತು. ಮತ್ತೆ ಅದೇ.

ಈ ಭಾಗವನ್ನು ಕುಟುಂಬಗಳು ತುಂಬಾ ಮೃದುವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತವೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಇದರಲ್ಲಿ ನಗು, ಸೌಮ್ಯತೆ ಮತ್ತು ರಹಸ್ಯ ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದಾಗಿವೆ. ಯಶೋದೆ ದಣಿದರೂ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ಕೂದಲು ಸಡಿಲವಾಯಿತು, ಕೈಗಳು ಸೋತ್ತವು, ಉಸಿರು ವೇಗವಾಯಿತು. ಆದರೂ ಅವಳು ಮುಂದುವರಿದಳು. ಇದು ಬಲದ ಹಠವಲ್ಲ. ಇದು ಪ್ರೀತಿಯ ಸಹನೆ. ಮಗುವನ್ನು ಒಡೆದುಹಾಕಲು ಅಲ್ಲ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ದಾರಿ ತೋರಿಸಲು ಮಾಡಿದ ಪ್ರಯತ್ನ.

ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನೇ ತಾನು ಕಟ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಒಪ್ಪಿದನೆಂದು ಸಂಪ್ರದಾಯ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಕಥೆಯ ಹೃದಯ ತೆರೆದಿಡುತ್ತದೆ: ಯಾವುದೂ ಬಂಧಿಸಲಾರದ ಅನಂತನು ಕೂಡ ತಾಯಿಯ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡನು. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ‘ದಾಮೋದರ’ ಎಂಬ ಹೆಸರು ಮಧುರವಾಗಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಹಗ್ಗವು ಭಯದ ಸಂಕೇತವಲ್ಲ; ಸಂಬಂಧದ ಸಂಕೇತ. ಪ್ರೀತಿ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಮಾಡಬಹುದು, ತಿದ್ದಬಹುದು, ಆದರೆ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಒಡೆಯದೆ.