ಒಂದು ಗದ್ದಲಮಯ ನೆರೆಹೊರೆಯಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸಂಜೆ ಮನೆಗಳ ನಡುವಿನ ಖಾಲಿ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡುವುದು ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ನಗು, ಓಟ, ಆಟ ಮತ್ತು ಹಂಚಿಕೊಂಡ ಸಂತೋಷ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಆದರೆ ಒಂದು ವಾರದಲ್ಲಿ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡವನಾದ ಒಂದು ಮಗು ಚಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳ ಜೊತೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕಠಿಣವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಲು ಶುರುಮಾಡಿತು. ಅದು ಯಾವಾಗಲೂ ಕೂಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಅದರ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಚಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹಿಂದೆ ಸರಿಯುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಒತ್ತಡ ಇತ್ತು. ಅವರು ತಮ್ಮದೇ ಆಟದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಸರದಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಡಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು.

ಇದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಮಗು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬೇಸರಪಟ್ಟಿತು. ಇದು ಸರಿಯಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಅದಕ್ಕೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಇದಕ್ಕೆ ಎದುರು ಮಾತಾಡಿದರೆ ಜಗಳ ಹೆಚ್ಚಾಗಬಹುದು ಎಂಬ ಭಯವೂ ಇತ್ತು. ಕೆಲವು ದಿನಗಳು ಅದು ಮೌನವಾಗಿಯೇ ಇತ್ತು. ಆದರೆ ಮೌನ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಸಣ್ಣದಾಗಿಸಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಸಂಜೆ ಅದು ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಅತ್ತೆಯನ್ನು ಕೇಳಿತು: "ಕೋಪಿಸದೇ ತಪ್ಪಿನ ಎದುರು ಹೇಗೆ ನಿಲ್ಲಬೇಕು?"

ಅತ್ತೆ ಬಹಳ ಸರಳವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಿದಳು: "ಧೈರ್ಯಕ್ಕೆ ಕಠಿಣ ಧ್ವನಿ ಬೇಡ; ಸ್ಥಿರವಾದ ಧ್ವನಿ ಬೇಕು." ಕೋಪ ಕೆಲ ಕ್ಷಣ ನಮ್ಮನ್ನು ಬಲವಾದವರಂತೆ ಅನುಭವಿಸಿಸಬಹುದು, ಆದರೆ ಶಾಂತ ಧೈರ್ಯ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಬದಲಾಯಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅವಳು ವಿವರಿಸಿದಳು. ಸರಿಯಾದ ಮಾತು ಹೇಳಲು ಅವಮಾನ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಗೌರವದಿಂದ ಹೇಳಿದ ಸ್ಪಷ್ಟ ಮಾತುಗಳೂ ಬಹಳ ಬಲವಾಗಿರುತ್ತವೆ.

ಮುಂದಿನ ಸಂಜೆ ಅದೇ ಅನ್ಯಾಯ ಮತ್ತೆ ನಡೆದಾಗ, ಆ ಚಿಕ್ಕ ಮಗು ಮುಂದೆ ಬಂತು. ಅದರ ಧ್ವನಿ ಜೋರಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ನಡುಗಿಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಶಾಂತವಾಗಿ ಹೇಳಿತು: "ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸರದಿ ಇದೆ. ನೀನು ದೊಡ್ಡವನೇ ಆಗಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಆಟ ನಿನ್ನೊಂದಿಗೇ ಸೇರಿಲ್ಲ." ಕ್ಷಣಕಾಲ ಎಲ್ಲರೂ ಮೌನವಾಗಿದ್ದರು. ಮಾತುಗಳು ಕಟುವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅಷ್ಟೇ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದ್ದವು. ತಕ್ಷಣ ಇನ್ನೊಂದು ಮಗು ತಲೆಯಾಡಿಸಿತು. ನಂತರ ಮತ್ತೊಂದು. ಒಬ್ಬರಿಗಷ್ಟೇ ಇದ್ದ ಅಸಮಾಧಾನವಲ್ಲ, ಅನೇಕರ ಮನದ ಮಾತು ಅದೇ ಎಂದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತಾಯಿತು.

ಆ ದಿನದ ನಂತರ ಆಟದ ಜಾಗ ಬದಲಾಗತೊಡಗಿತು. ಆ ದೊಡ್ಡ ಮಗು ಒಂದೇ ದಿನದಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಬದಲಾಯಿಸಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಒಂದು ಗಡಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಯಿತು. ಚಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚು ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ನಿಂತರು. ಮಾತನಾಡಿದ ಮಗು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಪಾಠ ಕಲಿತುಕೊಂಡಿತು: ಧೈರ್ಯ ಮತ್ತು ಕೋಪ ಒಂದೇ ಅಲ್ಲ. ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಶಾಂತ ಸತ್ಯವೇ ಗದ್ದಲದ ಕೋಪಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಬಲವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೇ ಇಂಥ ಕಥೆಗಳು ಕುಟುಂಬಗಳಲ್ಲಿ ಉಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ.